Σάββατο, 28 Μαρτίου 2015

Να πληρώσει το κεφάλαιο για τα χρέη του!

ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΟΙ ΣΥΜΒΟΥΛΟΙ ΑΤΤΙΚΗΣ ΤΟΥ ΚΚΕ

Καταγγέλλουν τη μεταφορά των ταμειακών διαθέσιμων της Περιφέρειας



Για να εξυπηρετηθεί το κρατικό χρέος, μπαίνει «χέρι» σε πόρους που θα έπρεπε να διατίθενται για την ανακούφιση του λαού

                  

Την απόφαση της Περιφερειακής Αρχής να μεταφερθούν τα ταμειακά διαθέσιμα της Περιφέρειας Αττικής σε λογαριασμό της Τράπεζας της Ελλάδας, αλλά και τα όσα συνέβησαν κατά τη διάρκεια της συζήτησης του θέματος στο προχτεσινό Περιφερειακό Συμβούλιο, καταγγέλλουν με ανακοίνωσή τους οι περιφερειακοί σύμβουλοι Αττικής του ΚΚΕ.

Υπενθυμίζεται πως σε μία μαραθώνια συνεδρίαση, η Περιφερειακή Αρχή αποφάσισε να φέρει ως «κατεπείγον» στη συνεδρίαση θέμα για τη μεταφορά σχεδόν του συνόλου των ταμειακών διαθέσιμων της Περιφέρειας, ύψους 343 εκατ. ευρώ, στην Τράπεζα της Ελλάδας, με πρόσχημα ότι λήγουν οι προθεσμιακοί λογαριασμοί και πως χάνονται έσοδα από τόκους. Την απόφαση αυτή υπερψήφισε η πλειοψηφία, με τρεις συμβούλους της να ψηφίζουν λευκό, ενώ η παράταξη των ΑΝΕΛ ψήφισε «λευκό».

Το πλήρες κείμενο της ανακοίνωσης έχει ως εξής:


«Οι εκλεγμένοι περιφερειακοί σύμβουλοι της "Λαϊκής Συσπείρωσης" καταγγέλλουν την πλειοψηφία της Περιφέρειας για τη μεταφορά των ταμειακών διαθεσίμων στην Τράπεζα της Ελλάδας και μάλιστα με απαράδεκτες διαδικασίες, που ακολουθήθηκαν στη συνεδρίαση της 26ης Μάρτη, για την κάλυψη δανειακών υποχρεώσεων της συγκυβέρνησης.

Αντιδρώντας έντονα, με τις παρεμβάσεις τους οι περιφερειακοί σύμβουλοι της "Λαϊκής Συσπείρωσης", σημείωσαν ότι για να εξυπηρετηθεί το δημόσιο χρέος και να καλυφθούν οι υποχρεώσεις της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ στους δανειστές, η Περιφέρεια βάζει "χέρι" σε πόρους που θα έπρεπε να διατίθενται για την ανακούφιση των λαϊκών στρωμάτων. Η ίδια διαδικασία ακολουθείται από την κυβέρνηση και με τα ασφαλιστικά ταμεία, τα νοσοκομεία, τα Πανεπιστήμια και μια σειρά άλλους φορείς. Οι μεθοδεύεις αυτές οδήγησαν με την προηγούμενη κυβέρνηση στο "κούρεμα" των αποθεματικών και σε μειώσεις σε συντάξεις, επιδόματα και παροχές.

Οι εκλεγμένοι με τη "Λαϊκή Συσπείρωση" καταψήφισαν την πρόταση, τονίζοντας ότι την ίδια στιγμή λαϊκά σπίτια στη Δυτική Αθήνα και σ' άλλες περιοχές της Αττικής πνίγονται με την πρώτη βροχή λόγω έλλειψης αντιπλημμυρικής προστασίας. Σχολεία και παιδικοί σταθμοί λειτουργούν υπό άθλιες συνθήκες, λιποθυμούν μαθητές από την ασιτία. Οι πόροι αυτοί αντί να διατίθενται για μια σειρά ζωτικές παρεμβάσεις για την ανακούφιση του λαού της Αττικής, με ευθύνη της Περιφερειακής Αρχής, καταλήγουν σε δόσεις του χρέους που δημιουργήθηκε από το μεγάλο κεφάλαιο. Ετσι για άλλη μια φορά, το χρέος το πληρώνει ο λαός και όχι αυτοί που το δημιούργησαν.

Η "Λαϊκή Συσπείρωση" καλεί τους εργαζόμενους να καταδικάσουν αυτές τις πρακτικές και να διεκδικήσουν μέτρα προστασίας των ανέργων, των λαϊκών στρωμάτων».
Εξακολουθεί να μη δίνει σαφείς απαντήσεις η περιφερειάρχης

Στο μεταξύ, για το συγκεκριμένο θέμα, η περιφερειάρχης Αττικής, Ρένα Δούρου, διένειμε χτες το μεσημέρι «non paper» στο οποίο κάνει λόγο για μικροκομματικές σκοπιμότητες σε ό,τι αφορά είτε τα περί του ύψους του ποσού είτε τα περί του σκοπού του λογαριασμού. Εξακολουθεί όμως να μη δίνει σαφή απάντηση για το πόσα από τα 343 εκατομμύρια ευρώ που έχει αποθεματικό η Περιφέρεια, μεταφέρονται στην Τράπεζα της Ελλάδας. Αλλωστε, κάτι τέτοιο δεν έκανε ούτε κατά την ομιλία της, αφού αναλώθηκε κυρίως σε επίθεση όσων τροφοδοτούν με σχόλια για το θέμα τις ιστοσελίδες «κοινωνικής δικτύωσης» και ζητώντας από τους συμβούλους που τοποθετήθηκαν εναντίον της, να ζητήσουν συγγνώμη, κουνώντας επιδεικτικά το δάκτυλο...

ΠΑΜΕ

Καμία συναίνεση στο «σάρωμα» ταμειακών διαθέσιμων και αποθεματικών



Την αντίθεσή του στην τοποθέτηση των αποθεματικών και των ταμειακών διαθέσιμων από ασφαλιστικά ταμεία και οργανισμούς στην Τράπεζα της Ελλάδας (ΤτΕ), εκφράζει το ΠΑΜΕ και καλεί τις συνδικαλιστικές οργανώσεις και τους εργαζόμενους σε επιφυλακή και ετοιμότητα.

Στην ανακοίνωσή του το ΠΑΜΕ αναφέρει:


«Το θέμα της τοποθέτησης των αποθεματικών και των ταμειακών διαθέσιμων από ασφαλιστικά ταμεία και οργανισμούς στην ΤτΕ και σε κρατικά repos αποκτά μορφή χιονοστιβάδας. Οι προτάσεις της κυβέρνησης, που συμπυκνώνονται στο έκτακτο της ανάγκης και στην ενότητα όλων απέναντι στην κρίση, πρέπει να συναντήσουν αδιαπέραστο τείχος από τις συνδικαλιστικές οργανώσεις.

Δεν επιτρέπεται να υπάρχει καμία συμφωνία, καμία συναίνεση. Εργατική οργάνωση που δέχεται τη νέα λεηλασία, που δέχεται να χρησιμοποιηθούν τα διαθέσιμα ποσά, που προορίζονται για τις λαϊκές ανάγκες, τις συντάξεις και τους ανέργους, στο βωμό της πληρωμής των δανειστών, δεν υπηρετεί τα εργατικά - λαϊκά συμφέροντα.

Η ΓΣΕΕ έχει μεγάλη ευθύνη. Από την πρώτη στιγμή έτρεξε να δώσει τη στήριξή της στη νέα κυβέρνηση. Επί ένα μήνα και ενώ το θέμα της διάθεσης των αποθεματικών στην ΤτΕ είναι ανοιχτό, δεν παίρνει δημόσια θέση, κρύβεται. Αποκορύφωμα της στάσης της ήταν η χτεσινή στάση των μελών της στο ΔΣ του ΟΑΕΔ που δήλωσαν "παρών", βγάζοντας την ουρά τους απ' έξω, αλλά στην ουσία βοηθώντας στην υπερψήφιση της κυβερνητικής πρότασης. Να συγκληθεί εδώ και τώρα Γενικό Συμβούλιο, να αναζητηθούν ευθύνες.

Η τοποθέτηση του εκπροσώπου των εργαζόμενων του ΟΑΕΔ στη συνεδρίαση του ΔΣ του ΟΑΕΔ είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα της στάσης του ανερχόμενου κυβερνητικού συνδικαλισμού, που πιάνει στασίδι δίπλα στην κυβέρνηση, συμβάλλοντας με την ψήφο του να παίρνονται αντεργατικές αποφάσεις.

Καλούμε τις συνδικαλιστικές οργανώσεις, τις Επιτροπές Ανέργων, τις Λαϊκές Επιτροπές, τους συλλόγους νεολαίας, τους εργαζόμενους και τους συνταξιούχους σε διαρκή επιφυλακή και ετοιμότητα. Να δυναμώσει η πάλη για την προστασία των ανέργων, με αιτήματα αποκατάστασης των απωλειών και διεκδικήσεις που θα απαντούν στις σύγχρονες ανάγκες τους.

Προειδοποιούμε: Να μην τολμήσουν να αγγίξουν τα αποθεματικά των Ταμείων. Θα μας βρουν μπροστά τους. Να παρθούν πίσω οι ως τώρα αποφάσεις».
Ανακοίνωση για το θέμα εξέδωσε και το Εργατοϋπαλληλικό Κέντρο Αγρινίου. «Οι εργαζόμενοι και το ταξικό συνδικαλιστικό κίνημα έχουν υποχρέωση να αντιδράσουν σε τέτοιες αντεργατικές αποφάσεις και συνολικά στην αντιλαϊκή πολιτική, διεκδικώντας την κάλυψη των απωλειών που έχουν υποστεί όλα αυτά τα χρόνια από τις πολιτικές της ΕΕ, των μονοπωλίων και των κυβερνήσεών τους και να τις ανατρέψουν με τους αγώνες τους. Να παλέψουν για νέες διεκδικήσεις στη βάση των σύγχρονων αναγκών της εργατικής τάξης», σημειώνει.

ΠΑΣΕΒΕ

Με τις «πλάτες» της ΓΣΕΒΕΕ βάζουν χέρι στα ταμειακά διαθέσιμα



Την απόφαση του ΔΣ του ΟΑΕΔ για μεταφορά 120 εκατομμυρίων ευρώ από τα ταμειακά διαθέσιμα του Οργανισμού στην Τράπεζα της Ελλάδας (ΤτΕ), έπειτα από αίτημα της κυβέρνησης, καταδικάζει η ΠΑΣΕΒΕ. Παράλληλα, καταγγέλλει τη στάση του εκπροσώπου της ΓΣΕΒΕΕ, που στη συνεδρίαση της περασμένης Πέμπτης ψήφισε θετικά για τη μεταφορά του εν λόγω ποσού.

Η ΠΑΣΕΒΕ καλεί τους αυτοαπασχολούμενους να καταδικάσουν την απαράδεκτη στάση της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, η οποία «όχι μόνο αρνείται να ενισχύσει από τον κρατικό προϋπολογισμό τα τεράστια κενά που υπάρχουν για την κάλυψη των αναγκών των χιλιάδων ανέργων συναδέλφων (μόλις 10% λαμβάνει το γνωστό επίδομα πτωχοκομείου και για ελάχιστο χρονικό διάστημα) αλλά ταυτόχρονα συνεχίζει στον ίδιο δρόμο της καταλήστευσης των αποθεματικών που χάραξαν οι προηγούμενες κυβερνήσεις, όπως αποδεικνύεται και με την πρόσφατη τροπολογία που κατέθεσε στη Βουλή».

Ταυτόχρονα, επισημαίνει τις τεράστιες ευθύνες της διοίκησης της ΓΣΕΒΕΕ, που «την ίδια ώρα που καλούσε σε έκτακτη συνεδρίαση του προεδρείου, έδινε και κατεύθυνση στον εκπρόσωπό της στον ΟΑΕΔ να υπερψηφίσει το αίτημα της κυβέρνησης. Εχουν ευθύνη και είναι υπόλογοι για τα όποια κενά και προβλήματα δημιουργηθούν στη συνέχεια απέναντι στους συναδέλφους», τονίζει.

Στην ανακοίνωσή της η ΠΑΣΕΒΕ σημειώνει: «Καλούμε σήμερα τους συναδέλφους, που ήδη έχουν υποστεί βαριά χτυπήματα για την πληρωμή του χρέους, και που καλούνται και πάλι αυτοί να πληρώσουν, να βγάλουν τα συμπεράσματά τους. Να επαγρυπνούν για τη συνέχεια, καθώς, όπως φαίνεται, έχουν απέναντί τους μια κυβέρνηση που όχι μόνο δεν δίνει, αλλά απεναντίας παίρνει και αυτή τη σκυτάλη στη συνέχεια της ίδιας αντιλαϊκής πολιτικής. Να καταδικάσουν τους νέους κοινωνικούς εταίρους, τη νέα κυβέρνηση αλλά και τη διοίκηση της ΓΣΕΒΕΕ, που παίρνει άριστα στο ρόλο του κυβερνητικού συνδικαλισμού. Τώρα είναι η ώρα να πάρουν την υπόθεση στα χέρια τους. Δεν έχουν τίποτα να περιμένουν παρά μόνο από τη δική τους πάλη, γι' αυτό και πιο αποφασιστικά χρειάζεται να παλέψουν για αλλαγή συσχετισμών προς όφελός τους, ενισχύοντας τις δυνάμεις της ΠΑΣΕΒΕ».

Η ΠΑΣΕΒΕ απαιτεί επίδομα ανεργίας για όλους, χωρίς όρους και προϋποθέσεις, με κάλυψη των αναγκών από τον κρατικό προϋπολογισμό και αύξηση της φορολογίας των μεγάλων επιχειρήσεων στο 45% επί των κερδών τους.

Αναδημοσιεύουμε από
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
Σάββατο 28 Μάρτη 2015

Παρασκευή, 27 Μαρτίου 2015

Η ΑΠΟΚΤΗΝΩΣΗ ΤΗΣ ΑΓΟΡΑΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ


ΜΟΝΤΕΛΟ ΠΡΟΣ ΕΞΑΓΩΓΗ ΣΕ ΟΛΗ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ ΤΟ ΓΕΡΜΑΝΙΚΟ «ΘΑΥΜΑ

Του ΧΡΗΣΤΟΥ ΠΡΑΜΑΝΤΙΩΤΗ*

Πρέπει οπωσδήποτε να συνεχιστεί στην αγορά εργασίας η μεταρρυθμιστική πνοή που έχει καταλάβει τη νεοφιλελεύθερη Ε.Ε. Αυτό αποφάσισε το Συμβούλιο των Υπουργών Εργασίας στην τελευταία συνεδρίασή του, την προηγούμενη εβδομάδα. Για να διατηρηθεί η μεταρρυθμιστική πνοή, μάλιστα, επιστρατεύονται μια σειρά εκφράσεις που ηχούν «άκακες» στα αφτιά: Επένδυση στο ανθρώπινο κεφάλαιο μέσω της εκπαίδευσης και της κατάρτισης για την αύξηση της παραγωγικότητας. Επανένταξη των μακροχρόνια ανέργων στην αγορά εργασίας. Βελτίωση των φορολογικών συστημάτων για να υποστηρίξουν τη δημιουργία θέσεων εργασίας. Εκσυγχρονισμός των συστημάτων κοινωνικής προστασίας για να παρέχουν αποτελεσματική προστασία για όλους.

Μέχρι εδώ, τίποτε καινούργιο. Οι ειδικοί του μάρκετινγκ έχουν ρίξει όλα τα όπλα τους στην προσπάθεια να βρουν τις όμορφες εκφράσεις που θα αποκρύπτουν την πραγματικότητα της αγοράς εργασίας στην Ευρώπη. Μια ματιά στην Ελλάδα της εκτεταμένης ανεργίας και της διευρυμένης ημιανεργίας θα μπορούσε να είναι αποκαλυπτική για τις «κατευθυντήριες γραμμές στις πολιτικές απασχόλησης». Ούτε κι αυτό όμως είναι ολόκληρη η εικόνα.

Γιατί; Απλούστατα, διότι στην πρωτοπορία της εργασιακής απορρύθμισης, ακόμη πιο μπροστά κι από την Ελλάδα των μνημονίων, βρίσκεται εδώ και χρόνια η Γερμανία. Δεν είναι μόνο τα χαμηλά μεροκάματα και οι διαβόητες πλέον mini jobs. Είναι πολύ περισσότερο ένα ολόκληρο σύστημα πραγματικού καιάδα για εργαζόμενους και άνεργους, που δημιούργησε το «γερμανικό εργασιακό θαύμα» των αρχών του 21ου αιώνα. Ένα «θαύμα» προς εξαγωγή, βεβαίως.


ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΟ ΘΑΥΜΑ

Καλεσμένος του Ινστιτούτου Ρόζα Λούξεμπουργκ βρέθηκε στην Ελλάδα τις προηγούμενες μέρες ο καθηγητής Εργασιακών Σχέσεων του Πανεπιστημίου της Γένας, Κλάους Ντέρε. Σε συναντήσεις και ενημερώσεις που πραγματοποιήθηκαν τις προηγούμενες μέρες, ο Ντέρε είχε την ευκαιρία να αναλύσει το γερμανικό εργασιακό μοντέλο. Να αποδομήσει, για την ακρίβεια, το γερμανικό εργασιακό θαύμα που προκαλεί ρίγη ενθουσιασμού στους κύκλους των νεοφιλελεύθερων διανοούμενων. Η γλώσσα των γερμανικών αριθμών δείχνει ότι το ποσοστό των ανέργων πέφτει για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια, η αμειβόμενη εργασία αγγίζει επίπεδα ρεκόρ, εμφανίζονται αξιοσημείωτες ελλείψεις ειδικευμένου προσωπικού σε κάποιους τομείς της αγοράς εργασίας.

«Όποιος πει κάτι αρνητικό για το γερμανικό εργασιακό μοντέλο, συναντά την έκπληξη των συνομιλητών του», λέει ο Ντέρε, που συνδέει το «εργασιακό θαύμα» της Γερμανίας με τις μεταρρυθμίσεις Χαρτς επί καγκελαρίας του σοσιαλδημοκράτη Σρέντερ. Πίσω από το θαύμα, λέει ο Ντέρε, «κρύβεται μια τρομακτική επιστροφή και επέκταση της αναξιοπρεπούς εργασίας. Μια κατάσταση όπου η διεύρυνση των συνθηκών ανασφαλούς εργασίας και διαβίωσης θα επιβάλλει την πειθαρχία ακόμη και σε εκείνες τις κοινωνικές ομάδες που βρίσκονται ακόμη σε σχετικά σταθερές συνθήκες».




ΑΠΟΓΕΙΩΣΗ ΤΗΣ ΕΠΙΣΦΑΛΕΙΑΣ

«Την ίδια στιγμή που παρατηρείται αριθμός-ρεκόρ απασχολούμενων και η επίσημη ανεργία παρουσιάζει πτωτική πορεία», λέει ο Ντέρε, «η πραγματικότητα άλλα δείχνει». Πράγματι, στη μελέτη του η οποία την προηγούμενη εβδομάδα κυκλοφόρησε μεταφρασμένη στα ελληνικά (Το γερμανικό εργασιακό θαύμα- Μοντέλο για την Ευρώπη; Έκδοση του Ιδρύματος Ρόζα Λούξεμπουργκ), ο καθηγητής δείχνει με αριθμούς ότι «ο όγκος των ολοκληρωμένων και πληρωμένων ωρών εργασίας μεταξύ 1991 και 2012 έχει μειωθεί εμφανώς περισσότερο από 10%. Ακόμη και μετά την κρίση του 2008-2009 ο αριθμός των εργαζομένων αυξήθηκε αρχικά γρηγορότερα από ό,τι ο όγκος των ωρών εργασίας. [...] Η αύξηση της απασχόλησης διαπιστώνεται όχι αποκλειστικά, αλλά σε μεγάλο βαθμό, στις επισφαλείς δουλειές».

Ο μειωμένος όγκος εργασίας συνοδεύεται από τη συνεχόμενη αύξηση της μη-τυπικής απασχόλησης: «Ήδη, πριν από την κρίση το ποσοστό της προσωρινής απασχόλησης, των συμβάσεων ορισμένου χρόνου, της μερικής απασχόλησης και της ελάχιστης εγγυημένης απασχόλησης ("μίνι" και "μίντι" δουλειές) αυξήθηκε κατά 46,2% μέσα σε δέκα χρόνια (1998-2008). Το 2008, 7,7 εκατομμύρια εργαζόμενοι κι εργαζόμενες δούλευαν με τις λεγόμενες "άτυπες" σχέσεις απασχόλησης (22,9 εκατομμύρια δούλευαν με κανονική απασχόληση). Σε αυτούς ήρθαν να προστεθούν 2,1 εκατομμύρια αυτοαπασχολούμενοι και αυτοαπασχολούμενες. Η ανοδική τάση της μη τυπικής απασχόλησης συνεχίστηκε και μετά την κρίση».

Ταυτόχρονα, ένα αξιοσημείωτο 23% των εργαζομένων απασχολούνται στη Γερμανία στο χαμηλόμισθο τομέα, που σημαίνει ότι βγάζουν λιγότερα από τα δύο τρίτα του λεγόμενου μέσου μισθού (σταθμισμένος μέσος όρος μισθών). Σχεδόν οι μισοί εργαζόμενοι σε μη-τυπική απασχόληση, αλλά και το 10,6% των κατόχων θέσεων πλήρους απασχόλησης, εργάζονται σε χαμηλά αμειβόμενους τομείς. «Η Γερμανία με την εκτεταμένη χαμηλόμισθη απασχόλησή της βρίσκεται στη δεύτερη θέση στην Ευρώπη, πίσω από τη βαλτική Δημοκρατία της Λιθουανίας. Συνολικά, το 42,6% των χαμηλόμισθων εργάζονται με μια τυπική σχέση εργασίας (20 και περισσότερες ώρες την εβδομάδα). Τα υψηλότερα ποσοστά τα συναντάμε στις γυναίκες (30,5%) και στους εργαζομένους κι εργαζόμενες χαμηλής εξειδίκευσης (45,6%). Τα τρία τέταρτα περίπου του συνόλου των χαμηλόμισθων διαθέτουν ολοκληρωμένη επαγγελματική κατάρτιση ή είναι κάτοχοι ακόμη και πτυχίου πανεπιστημίου».

Σημειώνεται ότι όλα τα παραπάνω συμβαδίζουν με τη στρατηγική χρησιμοποίηση της ενοικιαζόμενης εργασίας και των συμβάσεων έργου. Ενώ αρχικά οι ενοικιαζόμενοι εργαζόμενοι χρησιμοποιήθηκαν για να απορροφήσουν τον αντίκτυπο από την απότομη άνοδο της παραγωγής και την έλλειψη προσωπικού, τώρα εμφανίζεται μια διαφορετική τάση. Σε πολλές περιοχές της χώρας υπάρχουν εταιρίες όπου οι ενοικιαζόμενοι αναλαμβάνουν βασικά καθήκοντα.




ΟΙ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΕΙΣ ΧΑΡΤΣ

Το σημείο τομής για τη Γερμανία, στον τομέα των εργασιακών σχέσεων, ήταν οι μεταρρυθμίσεις Χαρτς, μία βασική πλευρά των οποίων ήταν να καταπολεμηθεί «ο ιός της απροθυμίας για εργασία» και να εγκαθιδρυθεί η απαραίτητη ευελιξία. Ένα βασικό εργαλείο γι' αυτό, ήταν οι συντομότερες περίοδοι παροχής του επιδόματος τύπου Ι (το πλήρες επίδομα ανεργίας) και η ρύθμιση επιδόματος τύπου ΙΙ. Αυτό το τελευταίο είναι το «επίδομα Χαρτς 4, ένα μειωμένο επίδομα το οποίο παρέχεται είτε αν δεν υπάρχει δικαίωμα στην παροχή του επιδόματος τύπου Ι είτε μετά τη λήξη της περιόδου παροχής του πλήρους επιδόματος (η παροχή ή μη επιδόματος τύπου ΙΙ εξαρτάται από την ύπαρξη και το ύψος των ατομικών αποταμιεύσεων, την οικονομική κατάσταση του/της συζύγου, την ύπαρξη ή μη ασφάλειας ζωής κ.ά.).

Παίρνοντας για οδηγό τη μελέτη του Καθηγητή Ντέρε, ας αποκωδικοποιήσουμε τα παραπάνω: «Με τις ανάλογες νομοθετικές ρυθμίσεις οι βασικοί συντελεστές του κοινωνικού βοηθήματος τύπου ΙΙ (Χαρτς 4) εξισώνονται, έπειτα από τον πρώτο χρόνο ανεργίας, με το προηγούμενο επίδομα κοινωνικής πρόνοιας. Οι υπηρεσίες απασχόλησης έχουν τώρα αυξημένες αρμοδιότητες ελέγχου της ιδιωτικής ζωής των δικαιούχων επιδομάτων και παρέμβασης στις συνθήκες διαβίωσης και στην περιουσιακή τους κατάσταση. Επιπλέον, επανεξετάζεται διαρκώς η ανάγκη των δικαιούχων για επιδόματα. Ατομικά περιουσιακά στοιχεία όπως αποταμιεύσεις και εισοδήματα στο πλαίσιο μιας "κοινότητας κοινού συμφέροντος", όπως η συγκατοίκηση ανθρώπων στο ίδιο νοικοκυριό, θεωρούνται αντιστάθμισμα σε μια πιθανή διεκδίκηση κοινωνικής παροχής». Πέραν τούτου, η ικανότητα για εργασία έχει επαναπροσδιοριστεί εντελώς. Ικανός να εργαστεί θεωρείται όποιος μπορεί να δουλέψει επ' αμοιβή για περισσότερο από τρεις ώρες την ημέρα. Οι δικαιούχοι επιδομάτων πρέπει να είναι προετοιμασμένοι να αλλάξουν τόπο διαμονής για να βρουν δουλειά και να δουλεύουν με χαμηλότερους μισθούς και λιγότερη εξειδίκευση απ' ό,τι προηγουμένως. Αποδεκτή θεωρείται κάθε εργασία, την οποία οι άνεργοι έχουν τη σωματική, πνευματική και ψυχική ικανότητα να την εκτελέσουν. Καθώς η απόρριψη ευκαιριών απασχόλησης μπορεί να επιφέρει κυρώσεις, οι ενδιαφερόμενοι αναγκάζονται να ελαχιστοποιήσουν ακόμη και τις απαιτήσεις τους σε σχέση με το μισθό και την ποιότητα της εργασίας. Στην περίπτωση που οι άνεργοι δεν τηρήσουν τις συμφωνίες που συνάπτουν με τους/τις εκπροσώπους της Υπηρεσίας Απασχόλησης (συμβούλους κοινωνικής υποστήριξης, μεσάζοντες) οι αρμόδιες Αρχές μπορούν να μειώσουν τα επιδόματά τους και να αντικαταστήσουν τη χρηματική στήριξη με κουπόνια τροφίμων».

Για να κλείσουμε όπως αρχίσαμε, το γερμανικό μοντέλο τελικά υποδεικνύει στην πραγματικότητα και τους στόχους που κρύβονται πίσω από όλα τα προγράμματα για την «προστασία της εργασίας» και τις κατευθυντήριες αρχές για τις οποίες κατά καιρούς κάνουν λόγο τα ευρω-επιτελεία. Την επόμενη φορά που θα διαβάσουμε για μεταρρύθμιση στην αγορά εργασίας, ας ξαναρίξουμε μια ματιά σε αυτές τις σελίδες. Έτσι, για να αποκωδικοποιήσουμε το μεταρρυθμιστικό οίστρο που έχει συνεπάρει την Ε.Ε.




ΜΙΑ ΝΕΑ ΚΑΤΩ ΤΑΞΗ ΑΝΘΡΩΠΩΝ
Η ΕΥΑΛΩΤΗ ΖΩΝΗ ΚΑΙ Ο ΣΤΙΓΜΑΤΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΧΑΡΤΣ 4

Σε όλο αυτό το πλέγμα υποχρεώσεων, όπου ελέγχεται βίαια όλη η ιδιωτική ζωή των επιδοματούχων (ο Ντέρε διηγείται στις συζητήσεις του πολλά στιγμιότυπα αυτού του ελέγχου), το πιο τρομακτικό είναι ίσως η εγκαθίδρυση ενός πραγματικού καιάδα, που δεν έχει να ζηλέψει και πολλά από το διωγμό ομάδων πληθυσμού στα χρόνια των ναζί. Όποιος πάρει το επίδομα Χαρτς 4, λέει ο Κλάους Ντέρε, «αναγκάζεται να υιοθετήσει έναν συγκεκριμένο τρόπο ζωής, διαφοροποιείται από την υπόλοιπη κοινωνία, μένει στο περιθώριο της κοινωνίας. Δημιουργείται μια νέα κάτω τάξη ανθρώπων. Οι υπόλοιποι κάνουν το παν για να μη φτάσουν εκεί. Όποιος μείνει άνεργος αγωνίζεται να κάνει μία, δύο, τρεις μίνι δουλειές για να μη φτάσει να πάρει το επίδομα Χαρτς 4».

Εμπειρική έρευνα που διεξήχθη μεταξύ των ετών 2006 και 2012, δείχνει ακριβώς αυτόν τον στιγματισμό. «Όσο περισσότερο παραμένεις στη λήψη επιδόματος, τόσο μεγαλύτερη είναι η πίεση να αποκτήσεις μια νοοτροπία και συμπεριφορά επιβίωσης η οποία σε διακρίνει από την υπόλοιπη κοινωνία» γράφει ο Ντέρε. «Όσο αυξάνεται η χρονική διάρκεια της λήψης παροχών, οι ερωτηθέντες και ερωτηθείσες είναι υποχρεωμένοι και υποχρεωμένες να συμβιβαστούν με τις ελλείψεις σε υλικούς πόρους, με την περιορισμένη κοινωνική αναγνώριση και με έναν στενό γραφειοκρατικό έλεγχο της καθημερινής τους ζωής. Αν συμβιβαστούν, αυτό τους διαχωρίζει από την υπόλοιπη κοινωνία. Αν διαχωριστούν, κάνουν τον τρόπο ζωής τους αντικείμενο συλλογικής απαξίωσης. Αλλά ακριβώς επειδή οι δικαιούχοι προσαρμόζονται σε δυσμενείς συνθήκες γίνονται στόχος αρνητικών ταξινομήσεων από τη λεγόμενη κοινωνική πλειονότητα. Για το λόγο αυτόν, οι ερωτηθέντες και ερωτηθείσες δικαιούχοι αντιλαμβάνονται τον εαυτό τους ως μέλη μιας στιγματισμένης μειονότητας, η οποία πρέπει να κάνει ό,τι μπορεί για να αποκτήσει σύνδεση με την κοινωνική κανονικότητα. Το Χαρτς 4 διαμορφώνει μια κοινωνική θέση, η οποία δημιουργεί ένα παρόμοιο αποτέλεσμα για τους/τις δικαιούχους, όπως το χρώμα του δέρματος στην περίπτωση των ρατσιστικών διακρίσεων ή το φύλο στην περίπτωση των σεξιστικών. Οι άνεργοι και άνεργες και οι επισφαλώς εργαζόμενοι και εργαζόμενες είναι επαίσχυντοι/ες. Έστω και μία φορά να σημαδευτείς με το στίγμα του Χαρτς 4, είναι πολύ δύσκολο να το βγάλεις από πάνω σου».

Με όρους κοινωνικής αντίληψης, η επισφαλειοποίηση αποτελεί μια ιεραρχία στην οποία εκείνοι που ζουν στις πιο δύσκολες συνθήκες και είναι οι λιγότερο δυνατοί βιώνουν τους εαυτούς τους ως μέλη μειονοτικών ομάδων, των οποίων η καθημερινότητα διαφέρει από τα πρότυπα της «κοινωνίας της πλειονότητας». Αυτή η ειδική κατάσταση συνιστά όμως και κάτι ιδιαίτερο, γράφει ο Ντέρε: «Η επισφάλεια σε πλούσιες κοινωνίες, όπως η Γερμανία, δεν είναι μόνο μια κοινωνική κατάσταση ή μια προσωρινή παθολογία. Πρόκειται για ένα καθεστώς ελέγχου και πειθάρχησης, το οποίο αλλάζει την κοινωνία της εργασίας στην ολότητά της. Τα εμπειρικά ευρήματα που παρουσιάζονται φανερώνουν μια εξέλιξη σύμφωνα με την οποία η επισφάλεια, πίσω από την πρόσοψη μιας υποτιθέμενης συμμετοχής-ρεκόρ στην εργασία, έχει γίνει μια "κανονική" μορφή οργάνωσης της εργασίας με τα δικά της χαρακτηριστικά και τις δικές της μορφές ύπαρξης. [...] Το Χαρτς 4 δημιουργεί ένα παρόμοιο αποτέλεσμα όπως τα πτωχοκομεία και τα καταναγκαστικά μέτρα που υπήρχαν στην καταρρέουσα φεουδαρχική τάξη. Οι δικαιούχοι παροχών στη Γερμανία ανήκουν στους "νέους και νέες αγύρτες και αγύρτισσες", οι οποίοι εκτός από την πολιτειότητα χάνουν και την αξιοπρέπειά τους»...




ΤΕΣΣΕΡΑ ΕΙΔΗ ΕΡΓΑΣΙΑΚΩΝ ΣΧΕΣΕΩΝ ΣΕ ΕΝΑ ΕΡΓΟΣΤΑΣΙΟ

Έναν γαλαξία εργασιακών σχέσεων μέσα στην ίδια επιχείρηση περιγράφει στις συζητήσεις του ο καθηγητής Κλάους Ντέρε, μιλώντας για το εργασιακό μοντέλο της Γερμανίας. Μια μόνο εταιρία χρησιμοποιεί την υπεργολαβία, την ενοικιαζόμενη εργασία, συμβάσεις έργου ή άλλων μορφών ευέλικτης απασχόλησης, τα οποία, όπως η ενοικιαζόμενη εργασία, μπορούν να καταχωριστούν εν μέρει ως λειτουργικά έξοδα.

Το αποτέλεσμα είναι ένας διαρκής κατακερματισμός του εργατικού δυναμικού. Στην περίπτωση της BMW, στη Λειψία, μαζί με τους μόνιμους εργαζόμενους δουλεύουν ενοικιαζόμενοι εργαζόμενοι που έχουν προσληφθεί από την ίδια εταιρία, ενοικιαζόμενοι εργαζόμενοι από υπεργολάβους με σύμβαση αορίστου χρόνου, των οποίων οι υπηρεσίες αγοράζονται με σύμβαση έργου, ενοικιαζόμενοι ορισμένου χρόνου της ίδιας επιχειρησιακής σύμβασης έργου. Με τον τρόπο αυτό, γύρω από το μόνιμο προσωπικό της επιχείρησης συγκεντρώνονται, σαν ομόκεντροι κύκλοι, άλλες κατηγορίες επισφαλώς εργαζομένων, που τα μισθολογικά, ασφαλιστικά και εργασιακά δικαιώματά τους συρρικνώνονται όσο πιο μακριά βρίσκονται από τον πυρήνα του μόνιμου εργατικού δυναμικού. «Δοκιμάστε να οργανώσετε απεργία σε τέτοιες συνθήκες», καταλήγει ο Ντέρε.

Δεν θέλει και πολλή σκέψη για να συμπεράνει κανείς πόσο ευάλωτη είναι η ενότητα των εργαζομένων σε αυτές τις συνθήκες. Ούτε επίσης για να εξηγήσει το γιατί υποχωρεί σημαντικά η οργανωτική δύναμη των συνδικάτων.




*Πηγή: e-dromos.gr

Παρασκευή 27 Μαρτίου 2015

Τι μου θυμίζει, ποιόν μου θυμίζει; πάντως κάτι θυμίζει ΣΙΓΟΥΡΑ.


Να δεις που σε λίγους μήνες η Αυγή θα κυκλοφορήσει με τίτλο

«Μαζί τα φάγαμε»!

ΠΩΣ ΟΡΙΖΟΝΤΑΙ ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ

Μια φίλη από το φ/β, που ψήφισε ΣΥΡΙΖΑ, αισθάνεται ότι "μετεωρίζεται πάνω από την άβυσσο" παρακολουθώντας τις παλινδρομήσεις της κυβέρνησης και τη σταδιακή αφυδάτωση των υποσχέσεων του ΣΥΡΙΖΑ. Δεν καταλαβαίνει γιατί γίνονται όλα αυτά και τρομάζει μήπως ξαναβρεθεί σε μια κατάσταση όπως πριν τις εκλογές.


Το δικό μου σχόλιο θέλει να επαναφέρει το θέμα σε μια συζήτηση με βάση τη διαλεκτική εξέταση της τωρινής κατάστασης, γιατί διαφορετικά θα γίνονται ατελείωτες συζητήσεις για τα επιφαινόμενα αλλά δεν θα λύνουν το πρόβλημα του, πως καθορίζονται οι πολιτικές της κυβέρνησης.



«Φίλη μου,


χωρίς καμία απολύτως κακή διάθεση, θα σου έλεγα να ξαναγυρίσεις σε πρότερες διαφωνίες σου με το ΚΚΕ. Επανεκτίμησε αυτά που έλεγε και συνεχίζει να λέει για την πολιτική ΣΥΡΙΖΑ. Μη τα πετάς σαν δήθεν "σταλινικές" και δογματικές θέσεις, πολύ περισσότερο μάλιστα που μια - μια θέση δικαιώνεται. Και χωρίς να πηγαίνεις μακριά για να το ξανααπορρίψεις γιατί στη…  Δευτέρα Παρουσία θα γίνουν όσα λέει (λες και τους ΣΥΡΙΖΑ θα γίνουν ποτέ…),  δες μόνο τους λόγους που ο ΣΥΡΙΖΑ «δεν μπορεί» ανεξαρτήτως αν θέλει ή όχι.


Μπορεί να ζορίζει η μετάβαση σε μια ανάλυση με βάση τις ταξικές εξουσίες και θέσεις, αλλά μόνο από εκεί μπορείς να βρεις το νήμα της αλήθειας. Κάθε κυβερνητική εξουσία τύπου ΣΥΡΙΖΑ, ΑΚΕΛ, Ιταλικής ΕΛΙΑΣ, Ολάντ ή Σαμαρά, Αναστασιάδη, Μπερλουσκόνι, Σαρκοζί κ.α., η διαφορά που έχουν είναι τα ίδια τα περιθώρια αντοχής του καπιταλιστικού συστήματος σε κρίση και μέσα σε αυτό, της σύγκρουσης  των μερίδων του μεγάλου διεθνούς κεφαλαίου που μάχονται μεταξύ τους για το ποια πολιτική θα τους βγάλει από την κρίση με λιγότερες απώλειες και χωρίς να υπονομεύεται η εξουσία τους μακροπρόθεσμα από τους λαούς.  




Μέσα σε αυτή τη διαμάχη παλεύει ο ΣΥΡΙΖΑ να κυβερνήσει και όχι μεταξύ λαού και κεφαλαίου. Τη μια μερίδα εκφράζει η γερμανική κυβέρνηση και την άλλη η Γαλλική ή η Αμερικάνικη. Γι αυτό παρά τις συμφωνίες μεταξύ τους, όλοι ξέρουν ότι συντάσσονται άλλοι με την κυβέρνηση Τσίπρα άλλοι με τον Σόιμπλε, όχι τυχαία και από κάποια αγάπη αλλά με βάση τις αντιθέσεις του μεγάλου κεφαλαίου. Άλλωστε μη ξεχνάς ποτέ ότι η επιλογή Βαρουφάκη μέσα σε αυτή τη διαμάχη των κεφαλαίων εντάσσεται και όχι στην εξυπνάδα του.
Τι περιμένεις λοιπόν να μπορεί να κάνει η κυβέρνηση αφού προηγούμενα έχει παραδεχτεί όλα τα πλαίσια μέσα στα οποία θα κινηθεί καθώς και ανάμεσα στις διαμάχες των μεγάλων ιμπεριαλιστικών κεφαλαίων; Να μπορεί να επιβάλει τις προεκλογικές εξαγγελίες της; Όχι βέβαια. Το μόνο που θα κάνει θα είναι μικρές ρυθμίσεις στα περιθώρια του συστήματος και της μάχης που θα διεξαχθεί στο εσωτερικό του, τις οποίες θα ντύσει με κατάλληλα φιλολαϊκά λόγια για να φαίνεται σαν «νίκη»!

Για την ιστορία, ποτέ μη ξεχνάς με πόση ευκολία, πανηγυρισμούς και κωλοτούμπες ο Αντρέας μετά το 81 αντάλλαξε τα «τρία όχι» σε ΕΟΚ, ΝΑΤΟ, Βάσεις με ένα γελοίο  πακέτο που το έλεγαν «ΜΟΠ», το οποίο ήταν τα αργύρια εξαγοράς των μερίδων της άρχουσας τάξης που είχαν «παραπλανηθεί» και νόμισαν ότι ο  Αντρέας θα… κοινωνικοποιήσει τις επιχειρήσεις τους. Σιγά! Νέο ζεστό χρήμα έφερε που έφτανε και για τα «νέα τζάκια» των αστών. Δυστυχώς και τότε δεν άκουσε κανένας το ΚΚΕ και το αποτέλεσμα ήταν αυτό που ξέρουμε.


Ξανασκέψου λοιπόν σαν αριστερή και όχι σαν οπαδός της κυβέρνησης που τρέχει πίσω της, αγωνιώντας αν θα πραγματοποιήσει όσα υποσχέθηκε. Δεν εξαρτάται από αυτή αλλά από την ταξική εξουσία που ευπειθώς διαχειρίζεται. Τότε θα καταλάβεις και τις παλινδρομήσεις μέχρι να επιβληθεί ένα νέο στάτους, όχι βέβαια υπέρ του λαού».

Πέμπτη, 26 Μαρτίου 2015

Χαμόγελα με «ωρίμανση» και «παραδοχές» Τσίπρα



Τόσο οι δηλώσεις του Αλ. Τσίπρα μετά τη συνάντησή του τη Δευτέρα με την Α. Μέρκελ, όσο και τα «πανηγύρια» των περισσότερων εγχώριων αστικών επιτελείων για τη «ρεαλιστική πολιτική» και την «ωρίμανση» του πρωθυπουργού και της συγκυβέρνησης, επιβεβαίωσαν ανάγλυφα την εκτίμηση του ΚΚΕ ότι κάθε συμβιβασμός στα κέντρα της ΕΕ και των «εταίρων» σκορπά χαμόγελα ικανοποίησης στο κεφάλαιο, την ίδια ώρα που ο λαός στενάζει κάτω από τα βάρη της κρίσης, του αντεργατικού - αντιλαϊκού πλαισίου που θα παραμείνει σε ισχύ, καθώς και των νέων δεσμεύσεων που αναλαμβάνει η κυβέρνηση.

Ποιες ήταν οι βασικές «παραδοχές» του Αλ. Τσίπρα;

-- Πρώτον, η αποδοχή της «πρωτοφανούς δημοσιονομικής προσαρμογής» που πραγματοποιήθηκε μέσω του «προγράμματος διάσωσης» των προηγούμενων χρόνων, με την πρόσθετη δέσμευση μάλιστα ότι αυτή τη διαδικασία «μπορούμε να την προχωρήσουμε και να την ολοκληρώσουμε».
Οι περιγραφές για τις «τρομακτικές επιπτώσεις» αυτής της «προσαρμογής» δεν είναι κάτι νέο (π.χ. η αναφορά στη μείωση του ΑΕΠ κατά 25% και η αντίστοιχη στο 60% της ανεργίας των νέων συνόδευαν -εξίσου ανέξοδα- κάθε ομιλία και του προηγούμενου πρωθυπουργού στο εξωτερικό...). Είναι, όμως, χωρίς ουσία για το λαό, από τη στιγμή μάλιστα που επιβεβαιώνεται ότι ο «λιτός βίος» του θα συνεχιστεί, στο πλαίσιο της δέσμευσης για «προχώρημα» και «ολοκλήρωση» της «δημοσιονομικής προσαρμογής»...

-- Δεύτερον, η «παραδοχή» του Αλ. Τσίπρα ότι «τούτη την ώρα, πρέπει όχι να γκρεμίσουμε ό,τι θετικό έγινε τα προηγούμενα χρόνια, αλλά να αλλάξουμε το μείγμα της πολιτικής», συμπυκνώνει σε μια φράση τις επιδιώξεις της ελληνικής αστικής τάξης στα παζάρια που διεξάγονται στις διακρατικές λυκοσυμμαχίες του κεφαλαίου. Τα «θετικά των προηγούμενων χρόνων» στα οποία αναφέρεται ο Τσίπρας δεν είναι παρά το περιβόητο 70% των... «καλών μνημονιακών μέτρων», το αντεργατικό - αντιλαϊκό πλαίσιο που διαμορφώθηκε με μεγαλύτερη ένταση στη «μνημονιακή περίοδο» και θα παραμείνει σε ισχύ και στην επόμενη φάση, καθώς αποτελεί προϋπόθεση για την ανταγωνιστικότητα και την ανάκαμψη της κερδοφορίας του κεφαλαίου.

Με αυτό το αντιλαϊκό πλαίσιο ως «κρατούμενο», το εγχώριο κεφάλαιο διεκδικεί «αλλαγή στο μείγμα», στην πραγματικότητα μια ορισμένη «χαλάρωση» στη δημοσιονομική πολιτική και την αποπληρωμή του κρατικού χρέους, η οποία να επιτρέπει μεγαλύτερη κρατική στήριξη στις επενδύσεις των εγχώριων επιχειρηματικών ομίλων, για ακόμα μια φορά από την τσέπη του λαού...

-- Τρίτον, ο Αλ. Τσίπρας προσδιόρισε ως «κοινό στόχο» με την Α. Μέρκελ την «υλοποίηση μεγάλων και αναγκαίων διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων»... Είναι οι καπιταλιστικές αναδιαρθρώσεις που έχει ανάγκη το κεφάλαιο για να βρει διέξοδο σε νέα πεδία κερδοφορίας και να διευρύνει τα περιθώριά της: Ιδιωτικοποιήσεις κάθε μορφής (πλήρης πώληση, παραχώρηση χρήσης, συμπράξεις κράτους - ιδιωτών κ.ο.κ.), περαιτέρω μειώσεις στις εργοδοτικές ασφαλιστικές εισφορές με προοπτική την πλήρη κατάργησή τους, μείωση του «ενεργειακού κόστους» των βιομηχάνων κ.ο.κ. Ενα προς ένα, δηλαδή, μέτρα για τα οποία η «λυπητερή» θα καταλήξει και πάλι στο λαό.

Την ίδια ώρα, είναι τέτοια η πρεμούρα της συγκυβέρνησης να εξασφαλίσει τη «ρευστότητα» του εγχώριου κεφαλαίου, που ο Αλ. Τσίπρας δε δίστασε να ασκήσει κριτική στις προηγούμενες κυβερνήσεις γιατί «δεν ολοκλήρωσαν αξιολογήσεις σε προγράμματα για τα οποία είχαν δεσμευτεί», οδηγώντας στα σημερινά χρηματοδοτικά προβλήματα του κράτους. Δηλαδή; Ασκεί ουσιαστικά κριτική στους προκατόχους του γιατί... «απέτυχαν» να υλοποιήσουν όλα τα «προαπαιτούμενα» των μνημονίων, ανάμεσα στα οποία βρίσκεται και το περιβόητο «mail Χαρδούβελη», που αφορούσε στην ολοκλήρωση της τελευταίας αξιολόγησης και που τόσο μεγάλο ντόρο έχει σηκώσει η συγκυβέρνηση ότι εμπόδισε την εφαρμογή του!

Με βάση όλα τα παραπάνω και καθώς στο τραπέζι της «εξειδίκευσης» της αντιλαϊκής συμφωνίας της 20ής Φλεβάρη έχουν πέσει τα επόμενα αντιλαϊκά μέτρα (για τον ΕΝΦΙΑ που «φεύγει» αλλά... μάλλον μένει, τις ιδιωτικοποιήσεις, τις αντιλαϊκές αλλαγές στον ΦΠΑ, τη «συνέχιση του εκσυγχρονισμού του ασφαλιστικού συστήματος», την περαιτέρω καρατόμηση κρατικών κοινωνικών δαπανών κ.ο.κ.), είναι επιτακτικό για το λαό να μη χάσει άλλο χρόνο, να μη μείνει θεατής στα αντιλαϊκά παζάρια, αλλά να μετρήσει βήματα στην οργάνωση της πάλης του για όλα όσα έχασε, για όλα όσα δικαιούται, για όλα όσα του ανήκουν!

Το άρθρο είναι αναδημοσίευση από τη στήλη «Η Άποψή μας» του «Ριζοσπάστη», 25 Μάρτη 2015.

Τρίτη, 24 Μαρτίου 2015

Ο αντίπαλος είναι απέναντι



Γράφει ο Cogito ergo sum //
Όσοι εμπιστεύονται την ενημέρωσή τους στα τηλεοπτικά ψευτοδελτία ειδήσεων ή στις πουλημένες αστικές φυλλάδες των εργολάβων της ενημέρωσης (και όχι μόνο αυτής), έχουν σχηματίσει την εντύπωση ότι για τα κακά αυτού του τόπου φταίνε τρία πράγματα: ο ξεχαρβαλωμένος δημόσιος τομέας, οι υπερβολικές αμοιβές κάποιων βολεμένων υπαλλήλων και η φοροδιαφυγή των αυτοαπασχολουμένων (εμπόρων και ελεύθερων επαγγελματιών). Φυσικά, η αλήθεια βρίσκεται πολύ μακρυά από το σημείο όπου θέλουν να εστιάζουν ο Πρετεντέρης, ο Παπαδημητρίου ή ο Κύρτσος και οπωσδήποτε πολύ μακρύτερα από εκεί όπου υπονοεί η πρόσφατη γελοία κουβέντα για τουρίστες που θα καλωδιώνονται και θα μετατρέπονται σε φορομπάτσους.

Όλα τα τερτίπια αυτής της κατευθυνόμενης «ενημέρωσης» δεν αποτελούν παρά επί μέρους τακτικές μιας γενικώτερης στρατηγικής, η οποία συνιστά μια καθ” όλα μεθοδευμένη και βρόμικη προπαγάνδα σε βάρος του συνόλου των εργαζομένων. Στόχος αυτής της στρατηγικής είναι να διαρραγεί ο κοινωνικός ιστός και να στραφούν η μία κατά της άλλης όλες οι κοινωνικές ομάδες, οι οποίες αποτελούν στο σύνολό τους θύματα της πολιτικής στήριξης του κεφαλαίου. Στόχος της, δηλαδή, είναι να ενεργοποιεί και να υποδαυλίζει αυτό που μάθαμε να αποκαλούμε «κοινωνικό αυτοματισμό».

Χαρακτηριστικό παράδειγμα όλης αυτής της διαδικασίας είναι τα περίφημα «τροφεία» της ΔΕΗ. Σηκώθηκε μπουχός, ξέσπασε αντάρα, πήραν φωτιά τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, βγήκαν δεκάδες ρεπορτάζ στα κανάλια, απλοί πολίτες ξεσπάθωσαν βρίζοντας όχι μόνο τον Φωτόπουλο αλλά συλλήβδην τους συνδικαλιστές και, γενικά, η κοινή γνώμη αισθάνθηκε βαθύτατη προσβολή από το γεγονός ότι κάποιοι εργαζόμενοι σε τούτον τον τόπο κατάφεραν να εξασφαλίσουν φαγητό αξίας 6 ευρώ την ημέρα. Μόνο που, παρά τα τόσα και τόσα που ειπώθηκαν και ακούστηκαν, ελάχιστοι κατάλαβαν ότι αυτά τα «τροφεία» αφορούσαν μόνο εκείνους που δουλεύουν στα λιγνιτωρυχεία κι όχι όλους τους εργαζομένους της ΔΕΗ. Οι περισσότεροι κατάλαβαν ότι κάτι τέτοια «τροφεία» φταίνε που οι λογαριασμοί της ΔΕΗ έχουν γίνει ανυπόφοροι. Ο «κοινωνικός αυτοματισμός» σε όλο του το μεγαλείο.

Η βρόμικη στρατηγική που προαναφέραμε έχει μια πολύ απλή λειτουργία.  Στην αρχή, στοχοποιήθηκαν οι δημόσιοι υπάλληλοι. Παρουσιάστηκαν ως οι ιδιαίτερα ευνοημένοι μεταξύ των εργαζομένων και δέχτηκαν τόννους λάσπης από παντού. Ακούσαμε για την τεμπελιά τους, για τα μειωμένα τους ωράρια, για τις ανέσεις στους χώρους δουλειάς τους κλπ. Εν συνεχεία, επιχειρήθηκε η περαιτέρω διάσπασή τους, τόσο με το φαρμάκι που χύθηκε για διαφορές μεταξύ μονίμων και συμβασιούχων όσο και για τα υψηλά επιδόματα που κάποιοι απολαμβάνουν. Έτσι, τα «υπόγεια» έμαθαν να αλληλομισούνται με τα «ρετιρέ», δίχως να προσέχουν ότι στην ίδια ετοιμόρροπη πολυκατοικία έμεναν όλοι.

Μετά,  μπήκε μπροστά το κόλπο με τους «προνομιούχους» των κλειστών επαγγελμάτων: οι μεταφορείς έγιναν εμπόδιο στους παραγωγούς, οι αγρότες έγιναν εχθροί των λιμενεργατών, οι γιατροί έγιναν εχθροί των ασθενών, οι εργαζόμενοι στις συγκοινωνίες αναδείχθηκαν σε μάστιγα του επιβατικού κοινού κλπ.  Η κοινή γνώμη έπρεπε να πειστεί ότι για το ακριβό ψωμί έφταιγε ο φούρναρης της γειτονιάς και για το ακριβό φάρμακο ο φαρμακοποιός της γειτονιάς. Μόνον έτσι θα έδινε την συγκατάθεσή της να πουλάνε ψωμί και φάρμακα τα σουπερμάρκετ. Βέβαια, κανείς δεν θα υπενθύμιζε σ’ αυτή την δόλια κοινή γνώμη ότι τα σουπερμάρκετ μπορεί να φέρνουν κατεψυγμένο ψωμί από την Κίνα και δεν πουλάνε φάρμακα βερεσέ…

Με απλά λόγια, γίναμε μάρτυρες αλλεπάλληλων βομβαρδισμών κατασυκοφάντησης των εργαζομένων, μόνο και μόνο για να ευνοηθεί η πολιτική γενικευμένης μείωσης των αποδοχών τους και κατάλυσης κάθε έννοιας κοινωνικού κράτους. Κανένας δεν μας είπε μερικές απλές αλήθειες, όπως για παράδειγμα:

–  Το κράτος έδινε τόσα χρόνια τα λογής-λογής επιδόματα, τα οποία ήρθε κατόπιν να ισοπεδώσει, μόνο και μόνο για να αντισταθμίσει εν μέρει τις μισθολογικές αυξήσεις που δεν έδινε. Μήπως πρέπει να θυμηθούμε εδώ ότι η αλήστου μνήμης ΑΤΑ (αυτόματη τιμαριθμική αναπροσαρμογή) δινόταν μόνο στον βασικό μισθό κι όχι στα επιδόματα;

–  Το κράτος μείωνε τις ώρες εργασίας των εκπαιδευτικών, σε αντάλλαγμα των εξευτελιστικών μισθών που έδινε και συνεχίζει να δίνει. Δεν είναι μακρυά η εποχή που οι δάσκαλοι στα χωριά θεωρούνταν φουκαράδες και στήριζαν την επιβίωσή τους στην φιλανθρωπία του κόσμου. Η λαϊκή ρήση «πήρε το απολυτήριο με έναν τενεκέ λάδι» είναι χαρακτηριστική. Όσοι γνωρίζουν τον Μέλιο του Λουντέμη καταλαβαίνουν απόλυτα τι εννοώ.

–  Το κράτος ευνόησε την ανάπτυξη των «κλειστών επαγγελμάτων», σε αντάλλαγμα για τις ευτελέστατες -έως ανύπαρκτες- παροχές του. Οι συντάξεις πείνας του ΤΕΒΕ, του ΤΣΑ ή του Ταμείου Εμπόρων (ΤΑΕ) έχουν μείνει παροιμιώδεις.

Το πιο ωραίο τερτίπι της στρατηγικής του «κοινωνικού αυτοματισμού» ήταν οπωσδήποτε η μονιμότητα των δημοσίων υπαλλήλων. Αφού προηγήθηκε επίμονη και διαρκής πλύση εγκεφάλου της κοινής γνώμης περί «υδροκέφαλου κράτους», περί «βολεμένων» και «τεμπέληδων» αλλά και περί «άχρηστων» που γίνονταν βαρίδια στα πόδια της κοινωνίας και δεν την άφηναν να αναπτυχθεί, μπήκε μπρος η φάμπρικα της «διαθεσιμότητας». Η κοινή γνώμη έπρεπε να πειστεί ότι ήταν άδικο να απολαμβάνουν ασυλία οι δημόσιοι υπάλληλοι, την ώρα που στον ιδιωτικό τομέα οι απολύσεις έπεφταν βροχή. Μόνο που η ταλαίπωρη κοινή γνώμη δεν έμαθε ποτέ ότι οι δημόσιοι υπάλληλοι στην Ελλάδα δεν ήσαν ποτέ περισσότεροι από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο, όπως δείχνει το διάγραμμα (εννοείται ότι μετά από πέντε χρόνια μνημόνια, με τις απολύσεις που έχουν γίνει και με τις προσλήψεις που δεν έχουν γίνει, η κατάσταση έχει αλλάξει και το 22% του διαγράμματος έχει γίνει 14%):
CG1
Πέρα, όμως, από όσα δεν ειπώθηκαν, είναι και τα ψέμματα τα οποία μας σέρβιραν. Για παράδειγμα, κοντέψαμε να παλαβώσουμε ακούγοντας τον Μανδραβέλη, τον Κώνστα και την Μακρή να μας μιλάνε για εργαζομένους του ΟΣΕ με ετήσιες αποδοχές 70-80.000 ευρώ. Αυτό, βέβαια, το οποίο απεδείχθη με την δημοσιοποίηση των ακριβών στοιχείων έτους 2009 (προ μνημονίων, δηλαδή) για την μισθοδοσία στο δημόσιο, ανατρέπει ολόκληρη τη φιλολογία των κυβερνώντων και των ενεργούμενών τους στα ΜουΜουΕ. Πράγματι, τα στοιχεία για τις αποδοχές των περίπου 760 χιλιάδων εργαζομένων στο δημόσιο είναι αποκαλυπτικά:  το 80% είχαν συνολικό μικτό εισόδημα μέχρι 2.078 ευρώ (απ” αυτούς, σχεδόν οι 3 στους 4 είχαν μικτό μηνιαίο εισόδημα κάτω από 1640 ευρώ), το 10% είχε μικτές αποδοχές μέχρι 2.418 ευρώ και μόνο το υπόλοιπο 10% είχε υψηλότερες αποδοχές! Αυτά το 2009, πριν κοπούν δυο μισθοί (δώρα εορτών και επιδόματα αδειών) και πριν αρχίσουν τα τσεκουρώματα και οι μειώσεις. Επαναλαμβάνω δε ότι τα ποσά αφορούν μικτές αποδοχές, όχι τα λεφτά που πήγαινε στην οικογένειά του ο κάθε εργαζόμενος.

Το γεγονός ότι αποκαλύπτονταν ψεύδη για το επίπεδο των αμοιβών των εργαζομένων στο δημόσιο, καθόλου δεν εμπόδιζε τις κυβερνήσεις να επιχειρούν συνεχείς μειώσεις των αποδοχών τους. Προβάλλοντας ως πρόσχημα αφ’ ενός το μεγάλο δημόσιο χρέος και την ανάγκη συνέχισης των κανονικών πληρωμών του αφ’ ετέρου δε το λαϊκίστικο «με τέτοια ανεργία, δεν μπορείτε εσείς να παίρνετε τόσα» (λες και για την ανεργία ευθύνονταν κάποιοι εξωγήινοι!), ισοπέδωσαν τους μισθούς προς τα κάτω. Όπως έλεγαν, έπρεπε να μειωθεί ακόμα περισσότερο το συνολικό κονδύλι για μισθούς σε σχέση με το ΑΕΠ της χώρας. Μόνο που κι εδώ έλεγαν ψέμματα:

–  Το 1990, για τους μισθούς και τις συντάξεις των 633.522 εργαζομένων και συνταξιούχων του δημόσιου τομέα, η κοινωνία πλήρωνε το 14,1% του ΑΕΠ της χώρας.
–  Το 2000, με εργαζόμενους και συνταξιούχους να έχουν φτάσει τα 769.704 άτομα, οι μισθοί και οι συντάξεις τους είχαν περιοριστεί στο 10,1% του ΑΕΠ.
–  Το 2009, με το σύνολο των αμειβομένων από το δημόσιο να φτάνει στα 914.946 άτομα και το ΑΕΠ να παρουσιάζει κάμψη, το αντίστοιχο ποσοστό ήταν όλο κι όλο γύρω στο 9%.

Για το παραμύθι περί «σπάταλου κράτους», πάνω στο οποίο στηρίχτηκε η κατεδάφιση κάθε έννοιας σχετικής με κοινωνικές παροχές, πρόνοια, υγεία κλπ, ας αφήσουμε να μιλήσει το σχετικό διάγραμμα. Είναι λαλίστατο…
CG2
Θα μπορούσα να πω πολλά ακόμη αλλά δεν υπάρχει λόγος. Το γεγονός είναι ότι ο λαός πρέπει να είναι ενωμένος για να αντιμετωπίσει τις αλλεπάλληλες επιθέσεις τις οποίες δέχεται και οι οποίες δεν προβλέπεται να μειωθούν. Στον κακοπληρωμένο δημόσιο υπάλληλο δεν φταίει ο έμπορος που «κλέβει», στον εξαθλιωμένο ελεύθερο επαγγελματία δεν δημιουργεί βάρος ο αγρότης που «κονομάει» από τις επιδοτήσεις, στον έμπορο που παλεύει με νύχια και με δόντια να αποφύγει το λουκέτο δεν είναι αντίπαλος ο κακοπληρωμένος δάσκαλος που «κάθεται» 3 μήνες τον χρόνο και στον ιδιωτικό υπάλληλο της «ελαστικής απασχόλησης» δεν στέκεται εμπόδιο ο φορτηγατζής, ο φαρμακοποιός ή ο λιμενεργάτης. Ο εργάτης είναι πάντα εργάτης και ο αντίπαλός του δεν μπορεί να ανήκει στην τάξη του. Ο αντίπαλος είναι απέναντι.

Δευτέρα, 23 Μαρτίου 2015

Τσίπρας - Μέρκελ: Συμφώνησαν για συνέχιση και διεύρυνση των αντιλαϊκών μεταρρυθμίσεων


Για τη συνέχιση των αντιλαϊκών διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων με στόχο την ανταγωνιστικότητα του κεφαλαίου και την καπιταλιστική ανάκαμψη συμφώνησαν σήμερα η καγκελάριος της Γερμανίας Άγκελα Μέρκελ με τον Έλληνα πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα, που πραγματοποιεί επίσημη επίσκεψη στο Βερολίνο.

Στην κοινή συνέντευξη Τύπου που παραχώρησαν μετά τη συνάντηση και οι δύο υπογράμμισαν την πίστη τους στους κανόνες της ΕΕ και τα μέτρα των μνημονίων. Μάλιστα, ο Αλέξης Τσίπρας χαρακτήρισε τα μνημονιακά μέτρα που ήδη ελήφθησαν από τις προηγούμενες κυβερνήσεις ως «πρωτοφανή δημοσιονομική προσαρμογή» και σημείωσε ότι η κυβέρνησή του θέλει να τα ολοκληρώσει. Είπε συγκεκριμένα: «Είναι λάθος να λέμε ότι για όλα τα δεινά φταίνε οι ξένοι, φταίνε κάποιοι άλλοι, δε φταίμε εμείς καθόλου γι' αυτό. Υπάρχουν... και ενδογενείς αιτίες που συνέβαλαν να μπει η Ελλάδα στην κρίση, τα πέντε χρόνια του προγράμματος δε βοήθησαν να αντιμετωπίσουμε αυτές τις αιτίες... άρα το συμπέρασμα που πρέπει βγει είναι ότι δεν πρέπει να γκρεμίσουμε ό,τι θετικό έγινε, αλλά να αλλάξουμε μείγμα πολιτικής για να αντιμετωπίσουμε αυτές τις παθογένειες και κοινός στόχος πρέπει να είναι η υλοποίηση μεγάλων κι αναγκαίων διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων στην Ελλάδα... κοινός στόχος είναι ότι αλλάζοντας τις προτεραιότητες της πολιτικής και έχοντας συναίνεση κοινωνική στις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις, μπορούμε να προχωρήσουμε και να ολοκληρώσουμε διαδικασία δημοσιονομικής προσαρμογής που θα δώσει τη δυνατότητα στην Ελλάδα να ξεπεράσει την κρίση!».

Σε ερώτηση για τα προβλήματα ρευστότητας στην Ελλάδα, ο Αλ. Τσίπρας δήλωσε ότι αυτά είναι γνωστά, η κυβέρνησή του τα κληρονόμησε καθώς «προηγούμενες κυβερνήσεις δεν ολοκλήρωσαν αξιολογήσεις σε προγράμματα στα οποία είχαν δεσμευτεί».

Αν και έγινε καθαρή η προσήλωση της ελληνικής κυβέρνησης στην υλοποίηση της αντιλαϊκής συμφωνίας επέκτασης του μνημονίου του Γιούρογκρουπ, η Α. Μέρκελ έθεσε επιτακτικά το θέμα της τήρησής της, δείχνοντας το Γιούρογκρουπ ως τον αρμόδιο «θεσμό» για να λάβει τις αποφάσεις, εφόσον αξιολογήσει τα πεπραγμένα της ελληνικής κυβέρνησης. «Προϋπόθεση για παραπέρα βήματα είναι η συμφωνία που κάναμε στις 20 Φλεβάρη. Θα ήθελα η Ελλάδα από οικονομικής πλευράς να βγει απ' το τέλμα... αυτό σημαίνει μεταρρυθμίσεις, ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς...», ανέφερε μεταξύ άλλων η Α. Μέρκελ, ενώ κάλεσε την ελληνική κυβέρνηση να αποτιμήσει δράσεις όπως της task forse και να αποφασίσει αν θα συνεχιστούν, ενώ υπέδειξε την έρευνα και την τεχνολογία σαν πεδία «συνεργασίας» στο μέλλον, πεδία δηλαδή που ενδιαφέρουν τους επιχειρηματικούς ομίλους της Γερμανίας.

Αναφερόμενος στο κατοχικό δάνειο και τις επανορθώσεις, ο πρωθυπουργός το χαρακτήρισε «πρωτίστως ηθικό» και σημείωσε ότι «πρέπει να εργαστούμε για να το αντιμετωπίσουμε». Αφού μάλιστα ξεκαθάρισε ότι δεν τίθεται ζήτημα κατάσχεσης περιουσίας του γερμανικού δημοσίου στην Ελλάδα, η Άγκελα Μέρκελ έσπευσε να προσπεράσει το θέμα.

902.gr

Κυριακή, 22 Μαρτίου 2015

«Επανεκκίνηση της οικονομίας» χωρίς τους αυτοαπασχολούμενους

 

ΡΥΘΜΙΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΑ ΧΡΕΗ ΣΤΗΝ ΕΦΟΡΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΤΑΜΕΙΑ.

«Μετά βαΐων και κλάδων» κατατέθηκε, τελικά, στη Βουλή το νομοσχέδιο με τον πομπώδη τίτλο «Ρυθμίσεις για την επανεκκίνηση της οικονομίας», που αφορά τα χρέη στην εφορία και τα ασφαλιστικά ταμεία. Τα μέσα ενημέρωσης το υποδέχτηκαν με διθυράμβους, και οι «θεσμοί» - πρώην τρόικα - με ένα αναμενόμενο βέτο, έδωσαν την ευκαιρία σε κάποιους υπουργούς να «ανεβούν στα κεραμίδια».

Στις συνθήκες της επικοινωνιακής «άνοιξης» που ζούμε με τη νέα συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, το project είναι απόλυτα πετυχημένο. Στην πραγματικότητα της καπιταλιστικής οικονομίας, την «επανεκκίνηση» της οποίας υπόσχεται να εξασφαλίσει το συγκεκριμένο νομοσχέδιο, όμως, τι γίνεται; Για όποιον αναλογιστεί τη σημερινή κατάσταση της μεγάλης πλειοψηφίας των αυτοαπασχολούμενων, και κάνει τον κόπο να διαβάσει προσεκτικά τις ρυθμίσεις, τα πράγματα δεν είναι όπως παρουσιάζονται.

Ρυθμίσεις; Ναι, αλλά για ποια χρέη;

Για να βάλουμε τα πράγματα σε μια σειρά, να δούμε καταρχήν τι προβλέπει συνοπτικά το νομοσχέδιο.

Ρύθμιση των ληξιπροθέσμων οφειλών μέχρι 1/3/2015 στην εφορία, σε 1-100 μηνιαίες δόσεις με έκπτωση προστίμων και τόκων από 100% έως 30% αντίστοιχα. Η ρύθμιση λήγει την 26/5/2015.
Ρυθμίζονται χρέη μέχρι την 1/2/2015 προς τον ΟΑΕΕ σε 1-100 μηνιαίες δόσεις, με έκπτωση επί των προσαυξήσεων 100% - 50%. Η ρύθμιση λήγει την 30/4/2015.

Σημασία έχουν και οι «λεπτομέρειες».

Για οφειλές πάνω από 5.000 ευρώ, θεσπίζεται επιτόκιο 3% ετησίως. Δεν είναι και λίγο σε συνθήκες πληθωρισμού κοντά στο 0%. Δηλαδή, σε 100 μήνες, οι οφειλές μαζί με τις εναπομένουσες προσαυξήσεις, θα πάρουν 12% - 13% πάνω.
Οποιος δεν είναι συνεπής (δεν πληρώσει ή καθυστερήσει μερικές δόσεις) χάνει τη ρύθμιση και βρίσκεται αντιμέτωπος με το σύνολο της αρχικής οφειλής και όλες τις νομικές και οικονομικές συνέπειες που συνεπάγεται. Το ίδιο παθαίνει και όποιος δεν πληρώσει στην ώρα τους τις υποχρεώσεις του από εδώ και πέρα.

Καταργούνται, βέβαια, οι ποινικές διώξεις για τους οφειλέτες του ΟΑΕΕ. Πρόκειται για έναν νόμο της χούντας, που είναι αδύνατον να εφαρμοστεί πλήρως, γιατί δεν υπάρχουν φυλακές ικανές να στεγάσουν 575 χιλιάδες οφειλέτες του Ταμείου.

Και το κυριότερο!

Τι είναι αυτό που ρυθμίζεται;

Οποιος ανοίξει την καρτέλα του στο taxis, τι θα βρει στη στήλη ληξιπρόθεσμες οφειλές; Φορολογία εισοδήματος 26% από το πρώτο ευρώ χωρίς αφορολόγητο (ληστεία δηλαδή), τέλος επιτηδεύματος (χαράτσι), ΕΝΦΙΑ (κι άλλο χαράτσι), και διάφορα χρέη, που, μπροστά στη φορολογική καταιγίδα και την οικονομική ανέχεια, έχασε το λογαριασμό και δεν κατάφερε να πληρώσει. Αρα, μιλάμε για αντιλαϊκούς φόρους, και όχι για «πατριωτικό καθήκον», όπως ψελλίζει η κα Βαλαβάνη.

Οποιος ανοίξει τον φάκελο της εισφοράς του ΟΑΕΕ, τι θα δει; Ενα ποσόν, που είναι αδύνατον να πληρώσει χωρίς να λιμοκτονήσει. Εδώ, δεν έχουμε να κάνουμε με στοχευμένη εισφοροδιαφυγή, όπως διατείνονται ορισμένοι «πονηροί πολιτευτές», αλλά για ένα πανάκριβο ασφάλιστρο, για την πλειοψηφία των αυτοαπασχολούμενων, στις σημερινές συνθήκες. Δεν είναι ανεγκέφαλοι, οι μισοί ασφαλισμένοι του ΟΑΕΕ που χρωστούν σήμερα στο Ταμείο, να ρισκάρουν τη σύνταξη και την ιατροφαρμακευτική τους περίθαλψη χωρίς λόγο. Δεν έχουν να πληρώσουν. Για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους.

Δεν θα αρνηθούμε, παρ' όλα αυτά, ότι οι συγκεκριμένες ρυθμίσεις της νέας κυβέρνησης είναι βελτιωμένες σε σχέση με τις αντίστοιχες ρυθμίσεις της προηγούμενης. Δηλαδή, το τυράκι είναι πιο ελκυστικό.

Η φάκα, όμως, πού είναι;

Ποιος ωφελείται τελικά;

Αν εξετάσουμε τα πράγματα από τη σκοπιά του κρατικού προϋπολογισμού, είναι γεγονός ότι η εκτίναξη των ληξιπρόθεσμων οφειλών προκάλεσε σοβαρές δυσκολίες στη διαχείριση των δημόσιων οικονομικών.

Η διόγκωση των απλήρωτων ασφαλιστικών εισφορών μεγάλωσε και τα ταμειακά προβλήματα στον ΟΑΕΕ, που δυσκολεύεται να πληρώσει τις συντάξεις, παρά το άγριο πετσόκομμά τους τα προηγούμενα χρόνια. Για να μην υποχρεωθεί σε στάση πληρωμών, απορροφά κονδύλια από τον κρατικό προϋπολογισμό. Και αυτό, μαζί με τα ανάλογα προβλήματα στα άλλα ασφαλιστικά ταμεία, εντείνει παραπέρα τη δημόσια διαχείριση.

Μέρα μπαίνει μέρα βγαίνει, όμως, τα τοκοχρεολύσια και τα κρατικά χρέη τρέχουν. Και η κυβέρνηση έχει δεσμευτεί να τηρήσει στο ακέραιο τις δανειακές υποχρεώσεις της χώρας.

Εδώ χρειάζονται ορισμένες αποσαφηνίσεις.

Από τα 76 δισ. των οφειλών προς το Δημόσιο, 1,6 δισ. τα χρωστούν μικροοφειλέτες μέχρι 3.000 ευρώ, 3.174.000 φυσικά πρόσωπα (κατά τεκμήριο λαϊκά στρώματα) και 357.000 επιχειρήσεις (κατά τεκμήριο μικροεπιχειρήσεις). Ομως, τα χρέη όσων χρωστούν πάνω από 1 εκατ. ευρώ (οι μεγαλοκαρχαρίες δηλαδή) ανέρχονται σε 60,4 δισ. Και μια λεπτομέρεια. Από το σύνολο των οφειλών, μόνο τα 9 δισ. θεωρούνται «εισπράξιμα» από το υπουργείο Οικονομικών, τα υπόλοιπα ανήκουν σε μεγάλες επιχειρήσεις που πτώχευσαν, μεγαλοεπενδυτές που εξαφανίστηκαν κ.λπ. Στοιχηματίζουμε, χωρίς κανένα ρίσκο, ότι τα χρέη των λαϊκών στρωμάτων ανήκουν στα «εισπράξιμα».
Τα αδιέξοδα του ΟΑΕΕ δεν τα προκάλεσαν οι συνταξιούχοι που πλήρωσαν μέχρι τελευταία δεκάρα τις εισφορές τους, αλλά η αναιμική κρατική χρηματοδότηση για δεκαετίες, που εξαΰλωσε τα αποθεματικά. Πότε με πρόσχημα την οικονομική ανάπτυξη, πότε για την ΟΝΕ, το κράτος δεν εκπλήρωσε ούτε τις υποχρεώσεις που είχε νομοθετήσει.

Και στους πονηρούς που φορτώνουν τη διόγκωση του κρατικού χρέους στον «έκλυτο βίο» των λαϊκών στρωμάτων, θυμίζουμε τα δανεικά κι αγύριστα των μεγαλοεπενδυτών, τις νόμιμες φοροαπαλλαγές του μεγάλου κεφαλαίου, τα δισ. των επιδοτήσεων, τα κρατικά δάνεια για τους Ολυμπιακούς Αγώνες, τις υπέρογκες εξοπλιστικές δαπάνες κ.λπ.

Με λίγα λόγια, τι επιδιώκει η κυβέρνηση με τέτοιου είδους μέτρα;

«Ζεστό» χρήμα στα κρατικά ταμεία άμεσα, για να διευκολύνει τα παζάρια και τους ελιγμούς της αστικής τάξης στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ενωσης και των άλλων ιμπεριαλιστικών οργανισμών. Ταυτόχρονα, επιχειρεί να λύσει και μεσοπρόθεσμα προβλήματα ρευστότητας του κρατικού προϋπολογισμού, για την ομαλή εξυπηρέτηση του κρατικού χρέους προς τα μονοπώλια. Και αυτά, στην πλάτη των λαϊκών στρωμάτων.
Να λοιπόν και η φάκα.

Είναι λύση για τους αυτοαπασχολούμενους;

Ο ανυποψίαστος αναγνώστης, δίκαια, θα αναρωτηθεί.
Τι μας λες τώρα; Εδώ τα χρέη μάς έχουν γονατίσει, η κυβέρνηση προσφέρει λύση, και θα πούμε όχι στη διευθέτησή τους; Πώς θα πάρουμε ανάσα;
Κανένας δεν θα πει όχι σε μια ρύθμιση. Να μη δούμε, όμως, και τι μας επιφυλάσσει το άμεσο μέλλον; Για να μπορέσουμε να αξιολογήσουμε και την κάθε λύση...
Το 26% θα υπάρχει και στις φετινές φορολογικές δηλώσεις, μαζί με το τέλος επιτηδεύματος. Ο ΕΝΦΙΑ και όλα τα άλλα χαράτσια, είναι επίσης εδώ. Αν πέρσι και πρόπερσι, δεν έγινε δυνατόν να πληρωθούν, με ποιο θαύμα θα πληρωθούν φέτος μαζί με τη δόση; Αλλιώς, η ρύθμιση πήγε περίπατο.
Η εισφορά στον ΟΑΕΕ θα είναι η ίδια και τα επόμενα δίμηνα. Οποιος χρησιμοποιήσει τη διάταξη για υποβιβασμό μέχρι τρεις ασφαλιστικές κλάσεις που προσφέρεται, θα γλιτώσει 100 - 150 ευρώ, αλλά υποβαθμίζει τη μελλοντική του σύνταξη. Θα σωθεί; Γιατί, αν δεν πληρώσει την εισφορά μαζί με τη δόση, τα χρέη θα επανέλθουν απειλητικότερα.

Και άντε πήραμε με χίλια βάσανα μια ανάσα. Για πόσο; 

Η κρίση κρατάει χρόνια. Φως στο τούνελ δεν φαίνεται. Σε έξι μήνες, σε ένα χρόνο, θα δούμε καλύτερες μέρες; Ακόμα και αν βελτιωθούν οι δείκτες της οικονομίας, οι αυτοαπασχολούμενοι θα σέρνουν το βάρος παλαιών και νέων χρεών. Και όχι μόνο αυτό. Θα αντιμετωπίσουν τις μεγάλες επιχειρήσεις και τα μονοπώλια με χειρότερους όρους. Η απελευθέρωση της αγοράς και η μονοπώληση «τσακίζουν κόκαλα». Και η νέα κυβέρνηση δίνει όρκους πίστης στον ΟΟΣΑ και την «εργαλειοθήκη» του. Υποσχέθηκε ότι θα «...αφαιρέσει φραγμούς στον ανταγωνισμό βασισμένη σε στοιχεία που θα αντλήσει από τον ΟΟΣΑ...». Αυτά υπέγραψε στη νέα συμφωνία στο Γιούρογκρουπ, για να μην ξεχνιόμαστε.

Επομένως, «άνθρακες ο θησαυρός».

Να μην αφήσουμε στην άκρη και τις πλειοψηφίες στη ΓΣΕΒΕΕ και την ΕΣΕΕ, που «μέσα στην καλή χαρά» χαρακτηρίζουν τις ρυθμίσεις ευεργετικές. Αυτές, άλλου είδους επιχειρήσεις έχουν στο μυαλό τους, «ανταγωνιστικές», «καινοτόμες», «εξωστρεφείς» και πάει λέγοντας. Καμία σχέση με τους εκατοντάδες χιλιάδες αυτοαπασχολούμενους και τα ζόρια που τραβάνε.

Πέρα από ψευδαισθήσεις και αυταπάτες

Για την ανακούφιση της πλειοψηφίας των αυτοαπασχολούμενων και μικρών ΕΒΕ, άλλα μέτρα είναι απαραίτητα.

Κατάργηση των αντιλαϊκών φορολογικών νόμων και αναδρομική διαγραφή των φόρων που επιβλήθηκαν με αυτούς.
Γιατί το φορτίο είναι άδικο και βαρύ.

Μείωση των ασφαλιστικών εισφορών κατά 30% σήμερα, χωρίς απώλεια των ασφαλιστικών δικαιωμάτων, και αναδρομικά για την περίοδο της οικονομικής κρίσης.
Για να μπορέσει ο κάθε αυτοαπασχολούμενος να πάρει τη σύνταξη που δικαιούται.

Διαγραφή όλων των προσαυξήσεων για χρέη στον ΟΑΕΕ και το Δημόσιο και κατάργηση της αντίστοιχης ενημερότητας.
Για να απαλλαγεί από την τοκογλυφία.

Κατάργηση του ΚΕΑΟ για χρέη στον ΟΑΕΕ, καμία κατάσχεση πρώτης κατοικίας. Αναστολή άλλων κατασχέσεων.
Για να γλιτώσει από τους εκβιασμούς.

Μακρόχρονη ρύθμιση, με δόσεις που να μην ξεπερνούν το 10% του διαθέσιμου εισοδήματος.
Γιατί δεν μπορεί να δουλεύει μόνο για τις δόσεις. Πρέπει να ζήσει και την οικογένεια.

Αυτές είναι οι θέσεις του ΚΚΕ, ανάμεσα σε άλλες, και ανταποκρίνονται στα συμφέροντα των εκατοντάδων χιλιάδων αυτοαπασχολούμενων και μικρών ΕΒΕ.

Το ΚΚΕ λέει κι άλλα. Αν κάτι χρειάζεται «επανεκκίνηση», είναι οι αγωνιστικές διεκδικήσεις των αυτοαπασχολούμενων, η αναζωογόνηση των σωματείων, ένα αντιμονοπωλιακό πλαίσιο δράσης μαζί με τα άλλα λαϊκά στρώματα, που να παίρνει υπόψη του και τα άμεσα και τα μακροπρόθεσμα συμφέροντα, να ανοίγει προοπτικές.

Κάθε αναμονή, κάθε εφησυχασμός για τους κυβερνητικούς χειρισμούς, προκαλεί νέα αδιέξοδα. Καμιά εμπιστοσύνη στις συμβιβασμένες συνδικαλιστικές ηγεσίες, ο ρόλος τους είναι να μπερδεύουν και να αποπροσανατολίζουν. Αυτό το πλαίσιο πάλης υπάρχει, υιοθετείται από την ΠΑΣΕΒΕ και τους συνδικαλιστικούς φορείς που την συγκροτούν. Και αν γίνει υπόθεση της μεγάλης μάζας των αυτοαπασχολούμενων, μπορεί να δώσει άμεση και χειροπιαστή διέξοδο.

Του
Βασίλη ΜΑΜΑΗ*
* Ο Β. Μαμάης είναι μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ

Οι λαϊκές προσδοκίες έγιναν «εγωισμός και ανυπομονησία»;


Αναμενόμενο από μια κυβέρνηση που έχει κάνει σημαία της τους στόχους του κεφαλαίου, να μη γίνεται ούτε λόγος για ανάκτηση των απωλειών που κατέγραψαν τα τελευταία χρόνια οι εργαζόμενοι και τα φτωχά λαϊκά στρώματα, πόσο μάλλον για την ικανοποίηση των σύγχρονων αναγκών τους. Ακόμα και εμβληματικά της «μνημονιακής» πολιτικής μέτρα, για τα οποία μέχρι πρότινος ο ΣΥΡΙΖΑ διαρρήγνυε τα ιμάτιά του, σήμερα η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ τα αξιοποιεί, προκειμένου να εισρεύσει χρήμα στα κρατικά ταμεία για την κάλυψη αναγκών ξένων προς αυτές του λαού.
Αντί όμως τα στελέχη τους να σιωπούν, τολμούν να ζητάνε και τα ρέστα. «Η επιθετική διατύπωση ποικίλων αιτημάτων συνήθως εκφράζει τη με σχέδιο υπονομευμένη πραγματικότητα που απελπίζει τους ανθρώπους. Αρκετές φορές όμως κρύβει, εκτός από σεχταρισμό, και μια βαθιά και εγωιστική αντιαλληλεγγύη. "Δεν νοιάζομαι, αρκεί να γίνει το ανυπόμονο δικό μου και να τονωθεί ο διεκδικητικός εγωισμός μου". Μόνο. Χρόνια και χρόνια μιας μαξιμαλιστικής πολιτικής αγωγής, φέρνουν αυτά τα αποτελέσματα. Να μην είναι δυνατόν να γίνουν συνολικοποιήσεις. Να μην είναι δυνατόν να δεις και κυρίως να διατυπώσεις το αίτημα, συνθέτοντας και αρθρώνοντάς το στο αίτημα του διπλανού σου, σε μια οργανική και σχεδιασμένη αλληλουχία (...) Αυτή η εκδοχή της πολιτικής, η εγωιστική ανυπομονησία, είναι η μία πλευρά της νόσου».

Αυτά έγραψε στην «Αυγή» ο Δ. Σεβαστάκης αναβιώνοντας την αλήστου μνήμης ΠΑΣΟΚική προπαγάνδα περί συντεχνιών σε εκδοχή ταιριαστή με την «αριστερή» διακυβέρνηση. Κι άλλα στελέχη όμως του ΣΥΡΙΖΑ κουνούσαν το προηγούμενο διάστημα επιτιμητικά το δάχτυλο στο λαό για την ...ανυπομονησία του!

Συνιστά τουλάχιστον πρόκληση η προσπάθεια να ενοχοποιήσουν το λαό και πιο πολύ εκείνο το τμήμα του που δεν έχει απεμπολήσει τη διεκδίκηση μέτρων ανακούφισης και ικανοποίησης των αναγκών του, ανάκτησης των απωλειών, για να δικαιολογήσουν την πολιτική τους που όχι μόνο τίποτα δεν έχει να δώσει στους ανθρώπους του μόχθου, αλλά τους φορτώνει κι άλλα βάρη. Που παίρνει απ' τους φτωχούς για να δώσει στους φτωχότερους ψίχουλα για τα οποία κομπάζει κιόλας η κυβέρνηση τής - πέρασε και δεν ακούμπησε - «κοινωνικής σωτηρίας»!
Η αλήθεια είναι πως έχουν δίκιο. Όταν προτεραιότητα και στόχος για την κυβέρνηση είναι η ανάκαμψη των κερδών του κεφαλαίου, η ενίσχυση των επιχειρηματικών ομίλων προκειμένου να προχωρήσουν σε επενδύσεις τότε είναι φυσικό να ζητάει ιώβεια υπομονή από τους εργαζόμενους και μειωμένες απαιτήσεις. Είναι «εκ των ων ουκ άνευ» ότι σε αυτούς τους στόχους δεν χωράει το αίτημα ανάκτησης των απωλειών των εργαζομένων. Το πρόβλημα είναι ότι όλη την προηγούμενη περίοδο πούλαγαν στο λαό το μεγαλειώδες ψέμα πως καπιταλιστική ανάπτυξη και εργατικά δικαιώματα πάνε μαζί. Βεβαίως τώρα σιγά - σιγά έρχεται η ώρα της αλήθειας.

Όπως, άλλωστε, κυνικά παραδέχτηκε ο Γ. Βαρεμένος βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, μιλώντας σε τηλεοπτική εκπομπή: «Δεν μπορούν να καταργηθούν οι μνημονιακοί νόμοι, ξέρετε γιατί; Γιατί τότε θα γυρίσουμε στο 2009 κι αυτό κανείς δεν το θέλει»!

Έτσι λοιπόν, το ξήλωμα του αντεργατικού - αντιλαϊκού πλαισίου συνιστά οπισθοδρόμηση. Όμως πράγματι οι εργαζόμενοι δεν έχουν συμφέρον να γυρίσουν πίσω. Και το «πίσω» είναι ακριβώς η φάση της καπιταλιστικής ανάπτυξης την οποία επιδιώκουν και για την οποία διαπραγματεύονται στα παζάρια των Βρυξελλών. Ο λαός έχει συμφέρον να βαδίσει «μπροστά» και το μπροστά δεν περιλαμβάνει την αποδοχή του αντεργατικού - αντιλαϊκού πλαισίου, δεν περιλαμβάνει το συμβιβασμό με τις απώλειες που είχαν την περίοδο της κρίσης, δεν περιλαμβάνει μειωμένες απαιτήσεις και υποβαθμισμένες ανάγκες. Το «μπροστά» περιλαμβάνει τη διεκδίκηση των σύγχρονων εργατικών - λαϊκών αναγκών. Βήμα σε αυτήν την κατεύθυνση είναι η πάλη σήμερα για διεκδίκηση της επιστροφής όλων όσα έχασαν.

Ο λαός θέλει και πρέπει να ζει σύμφωνα με τις δυνατότητες που η εποχή προσφέρει για ικανοποίηση των αναγκών του. Η ανάκτηση των απωλειών πρέπει να συνειδητοποιηθεί σαν εφαλτήριο για τη διεκδίκηση όλων όσα δικαιούται σήμερα να απολαμβάνει. Όσοι του αρνούνται αυτήν την εύλογη αξίωση αξίζουν την καταδίκη του.


Β. Ν.
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
Κυριακή 22 Μάρτη 2015

Περί «τείχους αξιοπρέπειας και κυριαρχίας»...


Για νομοσχέδια που για πρώτη φορά μετά από τέσσερα χρόνια «δεν μεταφράστηκαν, αλλά γράφτηκαν εδώ», μίλησε την Τετάρτη, από το βήμα της Βουλής, ο πρωθυπουργός, Αλ. Τσίπρας, αναφέροντας μάλιστα ότι με την υπερψήφισή τους θα υψωθεί «τείχος κυριαρχίας και αξιοπρέπειας», ως απάντηση και στην επιστολή που είχε αποστείλει μια μέρα νωρίτερα στην κυβέρνηση ο εκπρόσωπος της Κομισιόν στην τρόικα, Ντ. Κοστέλο, με την οποία χαρακτήριζε «μονομερή και αποσπασματική κίνηση που δε συνάδει με τις δεσμεύσεις που έχουν αναληφθεί, περιλαμβανομένης της ανακοίνωσης του Γιούρογκρουπ της 20ής Φεβρουαρίου» την προώθηση νομοσχεδίων χωρίς προηγουμένως «να υπάρξει η κατάλληλη πολιτική διαβούλευση» με τους δανειστές...

Ποια είναι η αλήθεια; 

Η συγκυβέρνηση της «κυριαρχίας» και της «αξιοπρέπειας», κινούμενη στον ίδιο δρόμο με τους προκατόχους της, στο πλαίσιο της αντιλαϊκής συμφωνίας που υπέγραψε για λογαριασμό του εγχώριου κεφαλαίου στις 20 Φλεβάρη (την οποία, μάλιστα, στην ίδια ομιλία του ο Αλ. Τσίπρας έσπευσε να διαβεβαιώσει ότι «η ελληνική κυβέρνηση είναι αποφασισμένη να τηρήσει κατά γράμμα»!), έχει ήδη προσυπογράψει ότι «οι ελληνικές αρχές δεσμεύονται να απόσχουν από οποιαδήποτε κατάργηση των μέτρων και από μονομερείς αλλαγές στις πολιτικές και διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις που θα επηρέαζαν αρνητικά τους δημοσιονομικούς στόχους, την οικονομική ανάκαμψη ή την χρηματοοικονομική σταθερότητα, όπως αξιολογείται από τους θεσμούς».

Αυτός, άλλωστε, είναι και ο λόγος που στην πρώτη κυβερνητική αντίδραση στην επιστολή Κοστέλο, ο υπουργός Εσωτερικών, Ν. Βούτσης, έσπευσε να δηλώσει ότι τα νομοσχέδια που προωθεί η συγκυβέρνηση «αποτελούν τον πυρήνα της προώθησης των μεταρρυθμίσεων που από κοινού έχουμε δεσμευτεί», κινούνται δηλαδή εντός του πλαισίου της αντιλαϊκής συμφωνίας με τους δανειστές.

Αυτός είναι και ο λόγος που, μία μέρα πριν από την επιστολή Κοστέλο, ο ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Δ. Παπαδημούλης, πάντα με... «κυριαρχία» και «αξιοπρέπεια», διαμαρτυρόταν για τη στάση των «εταίρων», γιατί «ο Σταθάκης περιμένει δύο βδομάδες το OK για το νομοσχέδιο για τα "κόκκινα" δάνεια. Το νομοσχέδιο για τις 100 δόσεις, ακόμη περιμένουμε το OK» (για το τελευταίο, βέβαια, φαίνεται πως στο μεταξύ... ήρθε το ΟΚ, οπότε και κατατέθηκε στη Βουλή και ψηφίστηκε μάλιστα με την - αγαπημένη και της προηγούμενης συγκυβέρνησης - διαδικασία του «κατεπείγοντος»)...

Τα κυριαρχικά δικαιώματα και οι «πατριώτες»

Το ερώτημα βέβαια είναι, γιατί η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, η συγκυβέρνηση που υψώνει... «τείχος κυριαρχίας και αξιοπρέπειας», προχώρησε ήδη από τους πρώτους 2 μήνες της διακυβέρνησής της σε μια αντίστοιχη παραχώρηση κυριαρχίας με αυτή των... «εθελόδουλων» προκατόχων της; Γιατί προσυπέγραψε μια τόσο ρητή δέσμευση για αποχή από «μονομερείς ενέργειες» που δεν έχουν την έγκριση των «θεσμών», δηλαδή της ΕΕ, του ΔΝΤ και της ΕΚΤ;

Πολύ απλά γιατί η συμμετοχή της χώρας σε αυτές τις λυκοσυμμαχίες του κεφαλαίου, σε αυτούς τους διακρατικούς οργανισμούς του, αποτελεί στρατηγική επιλογή της ελληνικής αστικής τάξης, η οποία - όπως συμβαίνει και με την αστική τάξη όλων των κρατών μελών της ΕΕ, του ΔΝΤ, της Ευρωζώνης - δέχεται να παραχωρήσει κυριαρχικά δικαιώματα (π.χ. κατάθεση κρατικών προϋπολογισμών για έγκριση, υπαγωγή σε μηχανισμούς μόνιμης εποπτείας της ΕΕ κ.ο.κ.), προκειμένου να υπηρετήσει τα συνολικότερα συμφέροντά της: Την απόσπαση μεγαλύτερου μεριδίου κερδών στο πλαίσιο του διεθνούς ενδοκαπιταλιστικού ανταγωνισμού, τη μεγαλύτερη θωράκιση της αστικής εξουσίας απέναντι στο εργατικό - λαϊκό κίνημα. Από κει και πέρα, βέβαια, το εύρος που παίρνει αυτή η εθελοντική παραχώρηση κυριαρχικών δικαιωμάτων από κάθε αστική τάξη δεν εξαρτάται από την... «εθελοδουλία» ή την «αξιοπρέπεια» της εκάστοτε κυβέρνησης, αλλά από το «ειδικό βάρος» κάθε καπιταλιστικής οικονομίας μέσα στο πλαίσιο αυτών των λυκοσυμμαχιών του κεφαλαίου...

Ετσι γίνεται κατανοητό ότι ο «πατριωτισμός» στον οποίο αναφέρονται θεωρεί ως «πατρίδα» τα συμφέροντα του ελληνικού κεφαλαίου, την προσπάθεια βελτίωσης της θέσης του, την εξασφάλιση των επενδυτικών του σχεδίων. Επιβεβαιώνοντας ότι υπάρχουν δύο Ελλάδες, δύο πατρίδες, αυτή του κεφαλαίου, των μονοπωλίων, των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων και αυτή των εργαζομένων, των φτωχών λαϊκών στρωμάτων. Η επίκληση γενικά του εθνικού συμφέροντος και του πατριωτισμού όλων των Ελλήνων επιχειρεί να υποτάξει τη δεύτερη Ελλάδα στα συμφέροντα της πρώτης.

Το «copyright» των νομοσχεδίων και η αντιλαϊκή τους ουσία
Οσο για το ποιος γράφει τα νομοσχέδια της συγκυβέρνησης - για να επιστρέψουμε στα πιο πρόσφατα λεγόμενα του Αλ. Τσίπρα - δεν αμφισβητεί κανείς ότι τα γράφει η ίδια, ακόμα και αν στη συνέχεια περιμένει... με «αξιοπρέπεια» και «κυριαρχία» το ΟΚ από τους δανειστές, όπως παραδέχεται χωρίς περιστροφές ο Δ. Παπαδημούλης...

Το ζήτημα για το λαό όμως είναι αλλού και όχι στα... «πνευματικά δικαιώματα» της συγγραφής των νομοσχεδίων: Το ζήτημα είναι ότι, όπως έκαναν και οι προκάτοχοί της, έτσι και η νέα συγκυβέρνηση τα γράφει με γνώμονα τις ανάγκες της εγχώριας αστικής τάξης και τις δεσμεύσεις που απορρέουν από τη συμμετοχή της στις λυκοσυμμαχίες του κεφαλαίου που αυτή επιλέγει. Ανάγκες και δεσμεύσεις που δεν μπορούν να συμβαδίσουν τελικά ούτε καν με τη διαχείριση της ακραίας φτώχειας, πόσο μάλλον με μέτρα όπως η διαγραφή οφειλών από τα «μνημονιακά» χαράτσια που φορτώθηκαν στις πλάτες του λαού.

Δε χρειάστηκε π.χ. καμιά επιστολή Κοστέλο ώστε να «κουρέψει» από μόνη της η κυβέρνηση ακόμα και αυτά τα ψίχουλα που έταζε προεκλογικά για τη διαχείριση της ακραίας φτώχειας, και από τα 1,3 δισ. ευρώ που προβλέπονταν στο πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ για τα μέτρα που περιλήφθηκαν στο νομοσχέδιο για την «ανθρωπιστική κρίση», να συρρικνώσει το σχετικό κονδύλι στα μόλις 200 εκατ. ευρώ!

Δε χρειάστηκε καμιά επιστολή Κοστέλο για να δηλώσει ο Γ. Βαρουφάκης από τη λίμνη Κόμο τις προάλλες ότι η κυβέρνηση, προκειμένου «να δημιουργήσει εμπιστοσύνη στους εταίρους μας», θα αναβάλει ή θα καθυστερήσει ακόμα και τις «ελάχιστες υποσχέσεις», όπως τις χαρακτήρισε ανοιχτά, που έδωσε στα φτωχά εργατικά - λαϊκά στρώματα...

Δε χρειάστηκε καμιά επιστολή Κοστέλο για να απαιτεί από το λαό η συγκυβέρνηση, με το νομοσχέδιο για τις «100 δόσεις», να αποπληρώσει μέχρι και το τελευταίο ευρώ από τους φόρους και τα χαράτσια που του φόρτωσαν για λογαριασμό του κεφαλαίου, όπως π.χ. το «τέλος επιτηδεύματος», την «εισφορά αλληλεγγύης», τον ΕΝΦΙΑ ή το προγενέστερό του χαράτσι στους λογαριασμούς της ΔΕΗ!

Με δυο λόγια, η πραγματική αξιοπρέπεια του λαού δεν έχει καμιά σχέση με την κυριαρχία του κεφαλαίου και των λυκοσυμμαχιών του, αντιθέτως είναι άρρηκτα δεμένη με την πάλη εναντίον τους, με την πάλη για ανάκτηση όλων όσα έχασε και για κατάκτηση όλων όσα δικαιούται. Η πραγματική αξιοπρέπεια του λαού είναι άρρηκτα δεμένη με την πάλη για να γίνει αυτός κυρίαρχος του πλούτου που ο ίδιος παράγει!

Γ. Ε.
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
Κυριακή 22 Μάρτη 2015
 

100 δόσεις... απ' το λαό για το κεφάλαιο!



Η κυβέρνηση, μετά από μπόλικες τυμπανοκρουσίες, κατέθεσε το σχέδιο νόμου με το γενικό τίτλο «Ρυθμίσεις για την επανεκκίνηση της οικονομίας», που με αφετηρία τη ρύθμιση των ληξιπρόθεσμων οφειλών σε εφορίες και ασφαλιστικούς φορείς των λαϊκών στρωμάτων, προχωρά σε νέες κρατικές επιδοτήσεις για το μεγάλο κεφάλαιο.

Όλο το νομοσχέδιο στηρίζεται στην υλοποίηση αντιλαϊκών νόμων για τη φορολογία που ψήφισαν οι προηγούμενες κυβερνήσεις ΝΔ - ΠΑΣΟΚ, συνεχίζοντας στον ίδιο δρόμο. Ο στόχος του νομοσχεδίου είναι να νομιμοποιηθούν στη λαϊκή συνείδηση και να προχωρήσει η πληρωμή στο ακέραιο όλων των χρεών των λαϊκών στρωμάτων που αφορούν φορολογία εισοδήματος, ΕΝΦΙΑ - ΕΤΑΑ - ΕΕΤΗΔΕ, εισφορές αλληλεγγύης και επιτηδεύματος, ΦΠΑ, κ.ά. Δηλαδή, να πληρωθούν όλα τα χαράτσια που οδήγησαν το λαό στη χρεοκοπία και στην εξαθλίωση. Στόχος είναι να γεμίσουν γρήγορα τα ταμεία του αστικού κράτους, με βάση την εφαρμογή των αντιλαϊκών νόμων και του ισχύοντος κρατικού προϋπολογισμού που υλοποιεί το Μνημόνιο και το Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα.

Οι ληξιπρόθεσμες οφειλές έχουν ανέλθει στα 77 δισ. ευρώ που χρωστούν 3.670.000 φυσικά πρόσωπα και 447.000 επιχειρήσεις. Από αυτά τα 46,6 δισ., ευρώ έχουν δημιουργηθεί τα τελευταία 5 χρόνια. Μέχρι 5.000 ευρώ χρέος έχουν το 91% των φυσικών προσώπων και το 82% των επιχειρήσεων, με συνολικό χρέος 2,3 δισ. ευρώ. 4.000 επιχειρήσεις χρωστούν 43,3 δισ. ευρώ. Συνολικά πάνω από 6.500 οφειλέτες χρωστούν πάνω από 1.000.000 ο καθένας.
Η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, όμως, απέναντι στους ανέργους, τους αυτοαπασχολούμενους, τους αγρότες και τις λαϊκές οικογένειες λέει το ίδιο που έλεγε και η συγκυβέρνηση ΝΔ - ΠΑΣΟΚ: Θα πληρώσετε τους φόρους και τα δυσβάσταχτα χαράτσια κανονικά, για να πληρωθούν οι δόσεις στο ΔΝΤ και των εντόκων γραμματίων και για να εξασφαλιστούν πόροι για τη χρηματοδότηση των ομίλων. Μάλιστα, τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ σπεύδουν να θεωρητικοποιήσουν αυτήν την αντίληψη, χρησιμοποιώντας ίδια επιχειρήματα με τα στελέχη της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ παλιότερα. Το υψηλό δημοσιονομικό κενό, η συνεχιζόμενη χαμηλή απόδοση εσόδων στα κρατικά ταμεία, η υποχρέωση της κυβέρνησης να εξοφλήσει άμεσα τις δόσεις προς το ΔΝΤ και τα έντοκα γραμμάτια που αντιμετωπίστηκε με εσωτερικό δανεισμό, περιπλέκουν ακόμα περισσότερο το ζήτημα.

Η κατάθεση του νομοσχεδίου περιπλέχτηκε με τις διαπραγματεύσεις και τα παζάρια που κάνει η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ για τα συμφέροντα του κεφαλαίου με τους «θεσμούς» - τρόικα.
Η κυβέρνηση αξιοποιεί όλη αυτήν την αντιπαράθεση, για να εμφανιστεί στο λαό σαν υπερασπιστής των συμφερόντων του, κρατώντας «εθνικά υπερήφανη» στάση... Σε αυτήν τη βάση, επιδιώκει λαϊκή συναίνεση στην πολιτική της με μπόλικες «πατριωτικές» φιοριτούρες. Ο εκπρόσωπος της Κομισιόν στους «θεσμούς» Ντ. Κοστέλο έθεσε ζήτημα ότι η ελληνική κυβέρνηση ουσιαστικά προχωρά σε μονομερείς ενέργειες και δεν συνάδει με την απόφαση της 20ής Φλεβάρη. Μόνο που η «εθνικά υπερήφανη» στάση της κυβέρνησης αφορά την ενσωμάτωση στη ρύθμιση και των χρεών του μεγάλου κεφαλαίου. Αυτή είναι η διαφορά με το υφιστάμενο καθεστώς. Ουσιαστικά παρουσιάζεται ως πατριωτική επιλογή η ένταξη στη ρύθμιση όσων χρωστούν πάνω από 1.000.000 ευρώ.

«Εθνικό καθήκον» η φορολογία (!!!)

Συγκεκριμένα, το νομοσχέδιο λειτουργεί σε δύο επίπεδα. Αφενός εξασφαλίζει έσοδα στα κρατικά ταμεία, που στη συνέχεια θα αξιοποιηθούν για στήριξη καπιταλιστικών επενδύσεων, αφετέρου δίνει «ανάσα» ρευστότητας σε καπιταλιστικές επιχειρήσεις, απαλλάσσοντάς τες από πρόστιμα και προσαυξήσεις. Η κυβέρνηση προσπαθεί να περιορίσει τους κραδασμούς από τη γενικευμένη αδυναμία αποπληρωμής για πλατιά λαϊκά στρώματα, με στόχο την κοινωνική «ειρήνη», ενώ παράλληλα επιδιώκει την ενίσχυση της διαπραγματευτικής θέσης της αστικής τάξης, προκειμένου να εξασφαλίσει μεγαλύτερη εισροή κεφαλαίων από την ΕΕ.

Η συγκυβέρνηση κάνει εδώ και καιρό συστηματική προσπάθεια να προσδώσει στο συγκεκριμένο νομοσχέδιο χαρακτήρα νομοθετικής παρέμβασης που ανακουφίζει πλατιά τις λαϊκές οικογένειες, τους άνεργους και τους αυτοαπασχολούμενους. Με αυτό το πνεύμα προώθησε το νομοσχέδιο, για να ψηφιστεί με το χαρακτήρα «κατ' επείγοντος» και μάλιστα σαν απάντηση στις «πιέσεις των δανειστών».
Ομως η πραγματικότητα βοά. «Δίκαιη» ρύθμιση σε άδικη φορολογία δεν υπάρχει. Σύμφωνα με έρευνα του Ιδρύματος Μακροοικονομικών Μελετών Hans Bοckler, τα «χαμηλότερα στρώματα» αναγκάστηκαν να υποστούν φορολογικές επιβαρύνσεις που αυξήθηκαν έως και 337% σε σχέση με το παρελθόν, ενώ τα «ανώτερα οικονομικά στρώματα» υπέστησαν μόλις 9%. Μπροστά στην αδυναμία των αυτοαπασχολούμενων και των λαϊκών οικογενειών να πληρώσουν, η κυβέρνηση θεωρεί ότι είναι προτιμότερο να τους τα παίρνει λίγα - λίγα. Άλλωστε, για όσους δε συμμορφωθούν, υπάρχουν ακόμα οι διώξεις, οι κατασχέσεις και οι πλειστηριασμοί.

Οι ρυθμίσεις των 100 δόσεων για την πλειοψηφία των εργαζομένων και των λαϊκών οικογενειών δεν επιφέρουν καμιά ουσιαστική αλλαγή σε σχέση με ό,τι ισχύει σήμερα. Ήδη ισχύει ο νόμος που ψήφισε πρόσφατα η συγκυβέρνηση ΝΔ - ΠΑΣΟΚ(τότε ο ΣΥΡΙΖΑ ψήφισε «παρών») και προέβλεπε τη ρύθμιση οφειλών στην εφορία και στα ασφαλιστικά ταμεία που φτάνουν μέχρι τις 100 δόσεις για οφειλές που έφταναν μέχρι 15.000 ευρώ, χωρίς να διαγράφεται το «αρχικό κεφάλαιο». Δεν εντάσσονταν σε ρύθμιση χρέη άνω του 1.000.000 ευρώ. 
Το νομοσχέδιο της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ καταργεί αυτά τα όρια, γενικεύει το δικαίωμα της ρύθμισης μέχρι 100 δόσεις, ανεξαρτήτως ποσού. Δεν προβλέπει καμιά διαγραφή χρεών ως προς την αρχική οφειλή. Διαγράφει μόνο προσαυξήσεις και πρόστιμα ανάλογα με τον αριθμό των δόσεων που προβλέπει η εκάστοτε ρύθμιση με τον οφειλέτη, με κλιμάκωση στη διαγραφή ανάλογα με τον αριθμό των δόσεων. Χαλαρώνει τους όρους αποπληρωμής των ρυθμιζόμενων οφειλών.
Οι όροι ρύθμισης είναι δεσμευτικοί για τους οφειλέτες. Αν ο οφειλέτης χάσει τη ρύθμιση, τα μέτρα που έχουν ανασταλεί τίθενται ξανά σε εφαρμογή. Το νομοσχέδιο επίσης δεν προβλέπει κατάργηση αναγκαστικών εκτελέσεων εις βάρος οφειλετών. Προβλέπει μόνο αναστολή για όσους μπαίνουν στη διαδικασία ρύθμισης.

Μποναμάς για το μεγάλο κεφάλαιο!

Η πιο σημαντική αλλαγή που φέρνει το νομοσχέδιο είναι ότι προσφέρεται η ευκαιρία σε καπιταλιστικές επιχειρήσεις που χρωστούν μεγάλα ποσά να κάνουν ευνοϊκές ρυθμίσεις, αφού τους προσφέρεται η δυνατότητα να διαγράψουν μεγάλα ποσά προστίμων και προσαυξήσεων. Δεν φτάνει δηλαδή που οι καπιταλιστές απολαμβάνουν τεράστια προνόμια και φοροαπαλλαγές, τώρα τους δίνεται και η δυνατότητα ευνοϊκών ρυθμίσεων των χρεών τους στην εφορία και στα ασφαλιστικά ταμεία. Εντάσσονται επίσης στο νέο γύρο επιδοτήσεων και αγορών από το κράτος.
Οι προωθούμενες ρυθμίσεις για τις ασφαλιστικές εισφορές θα ανοίξουν το δρόμο για νομιμοποιημένη καθυστέρηση καταβολής των ασφαλιστικών εισφορών προς το ΙΚΑ - ΕΤΑΜ από ΝΠΔΔ και ΝΠΙΔ του Δημοσίου, κρατικές και συνεταιριστικές επιχειρήσεις, ΟΤΑ. Τους δίνει τη δυνατότητα να ρυθμίζουν έως 150 ισόποσες μηνιαίες δόσεις με έκπτωση 50% επί των προσαυξήσεων και πρόσθετων τελών. Αυτές τις καθυστερήσεις θα πληρώσουν ποικιλοτρόπως οι εργατοϋπάλληλοι και οι συνταξιούχοι. Αντίθετα, οι ρυθμίσεις για τους αυτοαπασχολούμενους θα είναι βαριές, αφού θα είναι προϋπόθεση και γι' αυτούς η καταβολή των τρεχουσών εισφορών από την 1/2/2015.
Με άλλα άρθρα του συγχωνεύει την Εταιρεία Αξιοποίησης Δημόσιας Περιουσίας ΑΕ που απορροφάται από το ΤΑΙΠΕΔ, ενώ καταργείται το «Παράκτιο Μέτωπο ΑΕ», χωρίς να προσδιορίζεται με σαφήνεια σε ποιον φορέα θα ενταχθεί η ακίνητη περιουσία του. Αυτή θα μεταβιβάζεται με αποφάσεις υπουργείων. Οχι μόνο δεν καταργεί το ΤΑΙΠΕΔ, αλλά το ενισχύει επεκτείνοντας την επιχειρηματική αξιοποίηση ή την ιδιωτικοποίηση της δημόσιας περιουσίας προκειμένου να εξασφαλιστούν έσοδα.
 

Ο δρόμος της αντεπίθεσης

Πλέον, δεν χωρά καμιά αναμονή από την εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα. Δεν μπορεί να περιμένουν πραγματικά μέτρα ανακούφισης από μια κυβέρνηση που δίνει όρκους πίστης στο κεφάλαιο, στην καπιταλιστική ανάκαμψη και την ΕΕ. Είναι καθαρό ότι οι εργαζόμενοι και οι λαϊκές οικογένειας θα πληρώσουν το «μάρμαρο», ενώ τα μονοπώλια και το κεφάλαιο αποκτούν νέες ευνοϊκές ευκαιρίες. Άλλωστε, η κυβέρνηση προσδοκά να εισπραχτούν μόνο 9. δισ. ευρώ, με άμεση είσπραξη λιγότερο από 1 δισ., προφανώς από τους «συνήθεις ύποπτους».
Τώρα είναι η ανάγκη για οργάνωση της λαϊκής πάλης, για άμεσα μέτρα πραγματικής ανακούφισης, κατάργηση των αντιλαϊκών φορολογικών νόμων και των χαρατσιών, 45% φορολογία στα κέρδη - διανεμόμενα και μη - του κεφαλαίου, κατάργηση όλων των φοροαπαλλαγών που απολαμβάνει. Καμιά προστασία και ρύθμιση για τα χρέη των ομίλων και των μεγαλομετόχων τους. Δεν χωρά καμιά αυταπάτη πλέον ότι μέσα στο πλαίσιο της ΕΕ και του καπιταλισμού μπορούν να εξασφαλιστούν τα λαϊκά συμφέροντα. Μονόδρομος για το λαό είναι το δυνάμωμα του ΚΚΕ, η οργάνωση της πάλης για ανάκτηση των απωλειών, η σύγκρουση και η ρήξη με την ΕΕ, το κεφάλαιο και την εξουσία του, η συγκέντρωση δυνάμεων για τον άλλο δρόμο ανάπτυξης.

Του Χρήστου ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΥ*
*Ο Χρήστος Αγγελόπουλος είναι μέλος του Τμήματος Οικονομίας της ΚΕ του ΚΚΕ

«Φίλοι!»

 
Γιούνκερ και Α.Τσίπρας.
"...ο κ. Τσίπρας δήλωσε αισιόδοξος «γιατί συζητούμε με καλούς φίλους της Ελλάδας».
Γιούνκερ και Α.Τσίπρας.
Τα είπαν χαμογελαστοί μπροστά στα μικρόφωνα, ο πρωθυπουργός δήλωσε ότι υπάρχει πολιτική βούληση να λυθούν τα προβλήματα, και στη συνέχεια αγκαλιασμένοι σαν καλοί φίλοι έφυγαν και πήγαν να συνεχίσουν την κουβέντα τους.
Τι μήνυμα στέλνει όλο αυτό στη συνείδηση του λαού που προσπαθεί να καταλάβει τι συμβαίνει;
Στο λαό που δεν υπάρχει αμφιβολία ότι πρέπει να δώσει μάχη ακόμη και για να συγκρατήσει αυτή τη χαμοζωή του από την κατρακύλα που συνεχίζεται;
Ποιος είναι ο αντίπαλος του;
Ο εαυτός του μήπως όπως έλεγαν οι προηγούμενοι κακοί;
Κι αν όχι ποιος;
Πάντως κρίνοντας από τις φιλικές αγκαλιές και τα χαμόγελα σίγουρα δεν είναι η ΕΕ!
Κι ας τον βομβαρδίζει καθημερινά η "καλή" ΕΕ, "το κοινό μας σπίτι", με όλους τους αξιωματούχους της, με ριπές απειλών, εκβιασμών και προειδοποιήσεων πως αν δεν συνεχιστούν οι "μεταρρυθμίσεις", δηλ. η σφαγή, πως αν δεν καλυφθούν τα διάφορα "κενά", δηλ. αν δεν βάλει κι άλλο το χέρι στην άδεια τσέπη του για να πληρώσει χρέη που δεν χρωστάει αυτός, πως αν δεν τηρήσει όσα συμφώνησαν οι προηγούμενες "μνημονιακές" κυβερνήσεις, θα τον τσακίσουν με κάθε τρόπο που έχουν στο οπλοστάσιό τους.
Σίγουρα δεν είναι η ΕΕ ο εχθρός... Ο Γιούνκερ και "ο φίλος του ο Αλέξης"(έτσι είπε ο κ. Γιούνκερ), έφυγαν αγκαλιά...
Τι κρύβει αλήθεια το να παρουσιάζεις στο λαό τον εχθρό του, την αιτία της φτώχειας του, σαν φίλο;
Τι κρύβει αλήθεια το να μην του λες λέξη για το τι εκπροσωπούν όλοι αυτοί οι "αξιοπρεπείς" γραβατωμένοι ή αγραβάτωτοι απρόσωποι κι εκπρόσωποι, που δουλειά τους είναι να υπηρετούν τα συμφέροντα των επιχειρηματικών ομίλων που τους εμπιστεύτηκαν και τους έσπρωξαν στην εξουσία;
Τι κρύβει το να αφήνεις εντελώς ανυποψίαστο και απροετοίμαστο το λαό, που απειλείται διαρκώς και εκβιάζεται από την ευρωπαϊκή και παγκόσμια πλουτοκρατία για να σκύψει κι άλλο το κεφάλι, παρουσιάζοντας το λύκο σαν χαμογελαστό πρόβατο;
Μήπως το ότι απλά δεν θέλεις το λαό στα πόδια σου επειδή ετοιμάζεις κι άλλη κατρακύλα, κι άλλη σφαγή;
Μήπως ότι τον φοβάσαι και προσπαθείς να τον βάλεις στην άκρη;
Μήπως ότι προσπαθείς να τον βουλιάξεις στην ηττοπάθεια λέγοντάς του πως μόνο "με το καλό", κι όχι με αγώνα μπορεί να τα βγάλει πέρα με τα δήθεν ανίκητα θηρία;
Να σταματήσεις ή να καθυστερήσεις την ριζοσπαστικοποίησή του, που φυσικά θα έρθει μόνο όταν ο λαός κατανοήσει ποιοί είναι μαζί του, ποιοι εναντίον του, ποιους πρέπει να πολεμήσει και ποιο δρόμο πρέπει να πάρει κόντρα σ' αυτούς που τον λεηλατούν;
Μήπως ότι εκμεταλλεύεσαι την εμπιστοσύνη που έχει ο λαός στην έννοια της Αριστεράς, και στο περιεχόμενο που έδωσαν σ' αυτή την έννοια οι παλιότεροι αγώνες της εκείνα τα πέτρινα χρόνια, και την ίδια στιγμή που παριστάνεις την αντιστεκόμενη κυβέρνηση, προσπαθείς να περάσεις από την πίσω πόρτα και στη συνείδηση του λαού την πίστη και την υποταγή σου στους νόμους του συστήματος και το "σεβασμό στους θεσμούς" που τον τσακίζουν;
Μήπως ότι σαν "καλή" και "αποτελεσματική"(σε αντίθεση με την προηγούμενη "άχρηστη"), κυβέρνηση που σου ανέθεσαν τη διαχείριση της εξουσίας τους, προσπαθείς να εξαπατήσεις το λαό, να τον αποπροσανατολίσεις, να τον διχάσεις και να τον αποκόψεις από την πρωτοπορία που του λέει την αλήθεια και τον καλεί να οργανωθεί και να παλέψει;
Μήπως ακόμη πιο απλά όλα αυτά τα χαμόγελα κρύβουν, ή μάλλον ομολογούν, ότι τελικά όλα αυτά τα αρπακτικά της ΕΕ είναι πραγματικά φίλοι και καλοί συνεργάτες της δήθεν "αριστερής" κυβέρνησης, με κοινό σκοπό την επιβίωση και τη στερέωση της καπιταλιστικής εξουσίας και την επίλυση της κρίσης τους στην πλάτη του λαού;

http://giorgossarris.blogspot.gr